Portal administratora
Administrator MINT Service Desk loguje się na tej samej stronie co pozostali użytkownicy. System otwiera domyślny pulpit administracyjny z ogólnymi informacjami, takimi jak liczba aktywnych agentów i najnowsze aktualizacje.
Podręcznik Mint Service Desk 3.4.2: instalacja, administracja oraz praca agentów i klientów.
Administrator MINT Service Desk loguje się na tej samej stronie co pozostali użytkownicy. System otwiera domyślny pulpit administracyjny z ogólnymi informacjami, takimi jak liczba aktywnych agentów i najnowsze aktualizacje.
Kliknięcie pozycji „Profil” otwiera sekcję, w której możesz zmienić swoje dane osobowe.
Pod zdjęciem znajduje się sekcja danych osobowych administratora.
Następna sekcja służy do zmiany hasła. Zawiera odpowiednie pola oraz wskazówkę dotyczącą polityki haseł skonfigurowanej w sekcji Administrator → Ustawienia → Użytkownik.
W dolnej części profilu, pod ustawieniami użytkownika, znajduje się sekcja dodatkowych informacji. Tworzy się je i zarządza nimi w sekcji Administrator → Firmy → Pola użytkownika. Domyślnie jest pusta. Po utworzeniu pól pojawią się one tutaj u Ciebie i pozostałych użytkowników.
Opis pozostałych pól znajduje się w części Interfejs WWW → Podstawy → Profile.
Po zalogowaniu na konto administratora zobaczysz pulpit z ogólnymi informacjami, takimi jak:
Sekcja „Skonfiguruj Service Desk” pokazuje czynności wymagane przy pierwszym uruchomieniu, na przykład utworzenie konta agenta.
W sekcji rozszerzenia planu zobaczysz dostępne funkcje. Przycisk synchronizacji flag funkcji służy do uzgodnienia bieżących ustawień z serwerem licencji.
Jeśli pominięto któryś krok, po jego prawej stronie będzie puste pole wyboru. Kliknij daną pozycję, aby przejść do odpowiedniej części systemu i uzupełnić konfigurację.
Ta część MINT Service Desk zawiera narzędzia do konfiguracji użytkowników i ich ról oraz definiowania dodatkowych informacji dla każdego rodzaju użytkownika.
W tej sekcji zarządzasz użytkownikami.
Aby utworzyć użytkownika, kliknij przycisk po prawej stronie pola wyszukiwania.
Otworzy się formularz tworzenia użytkownika. Uzupełnij jego dane. Zależnie od wybranej roli użytkownik pojawi się następnie na karcie agentów, użytkowników firm albo administratorów.
Dla każdego użytkownika dostępnych jest kilka działań.
Możesz filtrować listę, wyświetlając użytkowników aktywnych, nieaktywnych lub wszystkich. Wybierz odpowiednią opcję z listy nad paskiem wyszukiwania.
Możesz aktywować i dezaktywować użytkownika. Dezaktywacja blokuje konto i uniemożliwia logowanie.
Możesz również zmienić rolę użytkownika. Jednemu użytkownikowi można przypisać role różnych typów: Administrator, Agent i Klient. Kliknij przycisk , a w kolejnym oknie wybierz odpowiednią rolę.
Po kliknięciu przycisku Rola otworzy się okno z trzema kartami:
Aby przypisać lub usunąć rolę, wybierz odpowiednią kartę i zaznacz lub odznacz daną rolę.
Po wybraniu wszystkich potrzebnych ról kliknij Zapisz, aby zastosować zmiany.
Jeśli użytkownik ma role z co najmniej dwóch różnych kart, czyli więcej niż jeden typ użytkownika, w jego profilu pojawi się opcja „Typ użytkownika”.
Na przykład użytkownik z rolami z kart Agent i Klient będzie mógł przełączać się między typami Agent i Klient za pomocą opcji „Typ użytkownika”.
Jeśli użytkownik ma role tylko z jednej karty, opcja „Typ użytkownika” nie będzie dostępna.
Więcej informacji o przełączaniu kontekstu znajduje się w sekcji Interfejs użytkowników -> Podstawy -> Zmiana kontekstu użytkownika.
Aby dodać lub zmienić informacje o użytkowniku, kliknij przycisk . Otworzy się ekran edycji jego danych.
Wprowadź zmiany i kliknij przycisk .
Można tu również anonimizować dane użytkownika, jeżeli administrator włączył tę funkcję w sekcji Ustawienia → Użytkownicy. Anonimizacja zastępuje losowymi wartościami login, e-mail, imię i nazwisko oraz usuwa drugie imię i numer telefonu. Po kliknięciu przycisku wymagane jest dodatkowe potwierdzenie.
Po potwierdzeniu dane zostaną zanonimizowane, a użytkownik nie będzie już mógł korzystać z konta.
W tej sekcji można dodawać i zarządzać rolami agentów.
Aby dodać rolę agenta, kliknij przycisk po prawej stronie pola wyszukiwania. Otworzy się okno dodawania roli.
Nadaj nowej roli nazwę i określ czynności dozwolone agentowi.
Możesz przyznać jedno lub kilka uprawnień:
Po zakończeniu kliknij przycisk .
Aby później zmienić rolę, użyj przycisku .
Aby usunąć rolę agenta, kliknij i potwierdź przyciskiem „Tak”. System poinformuje, że rola zostanie usunięta tylko wtedy, gdy nie jest używana w systemie.
Ustawienia ról można wyeksportować przyciskiem do pliku CSV lub XLSX.
W tej sekcji zarządzasz dodatkowymi polami, które przechowują informacje dla każdego rodzaju użytkownika.
W Mint Service Desk użytkownik ma wstępnie zdefiniowane pola, takie jak imię czy numer telefonu. Informacje te można przeglądać w profilu.
Kliknij okrągłą ikonę użytkownika lub zdjęcie, jeśli zostało dodane, a następnie wybierz „Profil” z menu.
W sekcji pól niestandardowych można utworzyć dodatkową grupę atrybutów do wpisywania lub wybierania informacji. Będą widoczne w dolnej części profilu użytkownika.
Zacznij od utworzenia grupy atrybutów. Kliknij pole „Dodaj grupę” i wpisz nazwę.
Zatwierdź nazwę klawiszem Enter. Po prawej stronie pojawi się pole „Dodaj atrybut”.
Wpisz nazwę atrybutu i zatwierdź klawiszem Enter. Po prawej pojawi się pole typu atrybutu; wybierz typ z listy. Zaznaczenie wielokrotnego wyboru pozwoli później wybrać lub dodać więcej niż jedną wartość w profilu użytkownika.
Aby zmienić nazwę istniejącego elementu, kliknij ją, wprowadź zmianę i naciśnij Enter.
Aby usunąć element, kliknij ikonę kosza po prawej stronie i potwierdź operację w nowym oknie.
Do grupy można dodać wiele atrybutów. Poniższy zrzut przedstawia gotową grupę z przygotowanymi atrybutami.
Po przejściu do profilu użytkownika zobaczysz dodatkowe atrybuty u dołu widoku.
W tej części systemu można skonfigurować integrację użytkowników przez Azure AD lub LDAP. Kliknij przycisk .
W polu Nazwa wpisz nazwę widoczną na liście integracji. W polu Definicja wybierz LDAP lub Azure AD.
Aby zakończyć pierwszy etap konfiguracji, kliknij przycisk .
Wróć do listy integracji użytkowników i otwórz wybraną konfigurację do edycji.
Po wpisaniu poprawnych danych kliknij . Po przeładowaniu strony kliknij . Jeżeli konfiguracja jest poprawna, pojawi się odpowiedni komunikat. Następnie kliknij . Po odświeżeniu strony w sekcji synchronizacji pojawi się nowy wpis.
Strona aktualizuje się dopiero po przeładowaniu. Otwórz konkretną synchronizację, aby zobaczyć podsumowanie jej przebiegu.
Na górze widoczne są postęp, data wykonania, wynik oraz liczba wszystkich operacji z podziałem na sukcesy i błędy.
Mechanizm przypisywania ról automatycznie nadaje określone role firmowe użytkownikom, którzy tworzą zgłoszenie przez e-mail lub, po włączeniu tej opcji, rejestrują się w systemie. Przypisanie zależy od konfigurowalnego filtra adresu e-mail. Przykładowo, jeśli filtr sprawdza obecność słowa „customer”, zgłoszenie wysłane z adresu customer@mintsd.com spowoduje przypisanie nadawcy wybranej roli firmowej.
Po otwarciu karty reguł przypisywania ról pojawia się tabela konfiguracji z kolumnami: nazwa, kolejność, zatrzymanie po dopasowaniu, aktywność i działanie.
Administrator może zmieniać widoczność kolumn i wyszukiwać według nazwy lub kolejności. Kolumna działań zawiera przyciski edycji i usuwania. Pozostałe kolumny opisano poniżej przy tworzeniu konfiguracji.
Aby utworzyć konfigurację, kliknij „+” w prawym górnym rogu strony, poniżej ikony użytkownika. Otworzy się formularz.
W sekcji filtra definiuje się warunki logiczne decydujące o przypisaniu użytkownikowi roli firmowej. Pole operatora pozwala wybrać AND lub OR i określa sposób łącznego sprawdzania warunków. Ikona „+” obok dodaje kolejny wiersz warunku.
W każdym wierszu wybierz operator: zawiera (Contains), zaczyna się od (StartsWith), kończy się na (EndsWith), jest równy (IsEqual) lub pasuje do wzorca (MatchPattern). Następnie wpisz pełny adres e-mail albo jego fragment, na przykład część nazwy użytkownika lub domeny. Dostępne są też pole rozróżniania wielkości liter i ikona kosza do usunięcia warunku.
W tej sekcji określa się zachowanie reguły po spełnieniu warunków filtra.
Pole Nazwa identyfikuje konfigurację, a Kolejność określa porządek sprawdzania reguły względem pozostałych.
Pole Rola wskazuje jedną lub kilka ról firmowych nadawanych po dopasowaniu filtra. Opcja Zatrzymaj po dopasowaniu kończy sprawdzanie kolejnych konfiguracji po skutecznym zastosowaniu tej reguły. Pole Aktywna włącza regułę, a Uwzględnij formularz rejestracji rozszerza jej działanie na użytkowników rejestrujących się przez formularz systemowy.
Nowy klient o adresie customer@mintsd.com wysyła zgłoszenie do Service Desk. Zdefiniowano regułę, która przypisuje rolę klienta firmy Mint Service Desk każdemu adresowi zawierającemu słowo „customer”.
Po odebraniu i przetworzeniu wiadomości system automatycznie przypisuje nowemu użytkownikowi wskazaną rolę firmową.
Grupy dostępu pozwalają administratorowi lub agentowi określać dostęp agentów do zgłoszeń na podstawie przypisanych firm. Firma musi być wcześniej zarejestrowana w sekcji firm systemu MINT. Agent może zarządzać grupami albo tylko przeglądać grupy przypisane przez administratora. Decyduje o tym uprawnienie „Zarządzanie grupami dostępu” w sekcji Użytkownicy → Role. Po jego włączeniu agent zarządza grupami na tych samych zasadach co administrator.
Istnieją dwa rodzaje grup.
Grupy systemowe są tworzone automatycznie. W tej sekcji nie można zmieniać ich nazw ani ich usuwać. Są to:
Grupy własne tworzy administrator lub agent. W kolumnie typu są oznaczone jako „Grupa”. Można zmieniać ich nazwę i opis oraz je usuwać.
Grupy można włączać do innych grup i z nich wykluczać. Nie można jednak przypisywać innych grup do grupy firmy ani grupy nieprzypisanych użytkowników. Można również przypisać grupę jednego agenta do grupy innego.
Listę można filtrować według typu: grupa, firma lub użytkownik.
Kliknij przycisk w prawym górnym rogu. Otworzy się okno pokazane poniżej.
Uzupełnij przynajmniej nazwę i kliknij . Nowa grupa pojawi się na liście.
Możesz zmienić nazwę grupy przyciskiem lub usunąć ją przyciskiem .
Kliknij grupę, na przykład Mint Agent, aby otworzyć jej szczegóły.
W lewym górnym rogu nowego okna znajdują się przyciski , i . Pośrodku jest tabela grup włączonych i wykluczonych. Widoczność jej kolumn można zmienić przyciskiem w prawym górnym rogu.
Kliknij przycisk , aby wyświetlić listę grup.
Zaznacz dowolną liczbę grup i kliknij . Wybrane grupy pojawią się w tabeli.
Aby usunąć grupy z tabeli, ponownie kliknij , odznacz odpowiednie pozycje i kliknij .
W systemie MINT są firmy A i B. Chcemy, aby użytkownik Mint Agent miał dostęp tylko do zgłoszeń firmy A. Przypisujemy więc grupę firmy A do grupy Mint Agent. Agent widzi wtedy wyłącznie zgłoszenia firmy A, pod warunkiem że ma także uprawnienia do odpowiedniej kolejki i typu zgłoszenia.
Kliknij przycisk , aby wyświetlić listę grup.
Zaznacz dowolną liczbę grup i kliknij . Grupy pojawią się w tabeli.
Aby usunąć grupy z tabeli, ponownie kliknij , odznacz odpowiednie pozycje i kliknij .
W systemie MINT są firmy A, B i C. Chcemy nadać użytkownikowi Mint Agent dostęp do grupy obejmującej te firmy, a następnie wykluczyć firmę C. Tworzymy „Grupę firm” i dodajemy do niej firmy A, B oraz C. Przypisujemy tę grupę do Mint Agent, po czym wykluczamy firmę C. Agent widzi zgłoszenia firm A i B, lecz nie C, pod warunkiem że ma również uprawnienia do odpowiedniej kolejki i typu zgłoszenia.
Przycisk pozwala wyeksportować listę grup do pliku CSV lub XLSX.
Zatwierdzenia pozwalają wskazanym osobom zaakceptować lub odrzucić zgłoszenie w statusie „Oczekuje na zatwierdzenie”, zgodnie z regułami skonfigurowanymi przez administratora. Zgłoszenie pozostaje zablokowane do edycji do spełnienia warunków zatwierdzenia albo odrzucenia.
Proces przebiega następująco: administrator tworzy konfigurację reguł i osób decyzyjnych, a następnie status oczekiwania na zatwierdzenie w wybranym typie zgłoszenia i przypisuje do niego konfigurację. Kolejnym krokiem jest ustawienie powiadomień o rozpoczęciu procesu oraz decyzji pozytywnej i negatywnej. Po zakończeniu konfiguracji agent lub klient może utworzyć zgłoszenie wymagające decyzji. Agent zmienia jego status na przygotowany status oczekiwania. Zgłoszenie zostaje zablokowane do czasu decyzji. Wskazani użytkownicy akceptują je lub odrzucają. Po zebraniu liczby głosów wymaganej przez konfigurację zgłoszenie przechodzi do statusu akceptacji lub odrzucenia i zostaje odblokowane. W trakcie procesu wyznaczone osoby otrzymują skonfigurowane powiadomienia, a decyzje są zapisywane w historii zgłoszenia.
Po zakończeniu procesu dla danego zgłoszenia nie można ponownie ustawić tego samego statusu oczekiwania na zatwierdzenie.
Aby skonfigurować zatwierdzenia, wykonaj poniższe kroki jako administrator:
1. Utwórz konfigurację na karcie zatwierdzeń.
2. W sekcji Zgłoszenia > Statusy dodaj status typu „Oczekuje na zatwierdzenie” i przypisz do niego konfigurację.
3. Skonfiguruj powiadomienia procesu zatwierdzania.
Przejście do statusu oczekiwania i podejmowanie decyzji odbywa się w profilach agenta i klienta. Opisano to w ostatniej części tej sekcji.
Do wybranej części przejdziesz bezpośrednio z menu po lewej stronie.
Na karcie zatwierdzeń administrator definiuje reguły decyzji z użyciem użytkowników, ról agentów oraz operatorów logicznych AND i OR. Konfigurację należy przypisać do statusu typu „Oczekuje na zatwierdzenie” dla odpowiedniego typu zgłoszenia. Określ liczbę lub procent użytkowników wybranej roli, których decyzje są wymagane do zatwierdzenia albo odrzucenia zgłoszenia. Do spełnienia tych warunków zgłoszenie pozostaje zablokowane do edycji.
Uwaga: błędne warunki logiczne mogą uniemożliwić podjęcie decyzji i pozostawić zgłoszenie zablokowane. Jeśli procesy biznesowe na to pozwalają, rozważ dodanie jednej osoby, na przykład prezesa, która w wyjątkowych sytuacjach może podjąć decyzję samodzielnie.
Po otwarciu karty pojawia się tabela konfiguracji z nazwą, opisem i kolumną działań zawierającą przyciski usuwania.
W prawym górnym rogu tabeli znajduje się panel z polem wyszukiwania oraz przyciskami dodawania konfiguracji, wyboru pól wyszukiwania i ustawiania właściwości kolumn.
Przycisk dodawania konfiguracji otwiera okno z polami:
Domyślna struktura gałęzi zaczyna się od pola operatora:
Można wybrać AND lub OR.
Operator AND: wszystkie warunki muszą zostać spełnione lub zatwierdzone.
Przykład:
W powyższym przykładzie użytkownicy First Agent, Second Agent i Third Agent muszą wydać decyzję pozytywną, aby proces został zatwierdzony. Negatywna decyzja dowolnego z nich spowoduje odrzucenie.
Operator OR: spełniony lub zatwierdzony musi zostać co najmniej jeden warunek. Wymaganą liczbę lub procent warunków określa reguła akceptacji. Analogicznie reguła odrzucenia określa liczbę lub procent decyzji negatywnych wymaganych do odrzucenia procesu.
Przykład:
W powyższym przykładzie zatwierdzenie wymaga pozytywnej decyzji trzech agentów (reguła akceptacji ma wartość 3). Jedna negatywna decyzja wystarcza do odrzucenia (reguła odrzucenia ma wartość 1).
Po wybraniu operatora kliknij ikonę plusa, aby otworzyć dodatkowe opcje.
Dostępne są: kolejny operator, użytkownik, rola, osoba do wyboru i przełożony.
Użytkownik: wybór agenta lub klienta, który ma uczestniczyć w podejmowaniu decyzji.
Rola: wybierz rolę agentów uczestniczących w podejmowaniu decyzji. Reguła akceptacji określa liczbę lub procent użytkowników tej roli, których decyzje pozytywne są wymagane. Reguła odrzucenia określa liczbę lub procent decyzji negatywnych wymaganych do odrzucenia zgłoszenia.
Przykład:
W powyższym przykładzie zatwierdzenie wymaga pozytywnej decyzji 50% agentów z rolą Service Desk Agent. Zgłoszenie zostanie odrzucone, jeśli 30% agentów wyda decyzję negatywną.
Do wyboru: agent wskazuje w szczegółach zgłoszenia użytkownika, agenta lub klienta, odpowiedzialnego za decyzję w tej gałęzi. W konfiguracji można dodać tylko jedną taką opcję. Wybór osoby pojawia się po ustawieniu statusu oczekiwania na zatwierdzenie powiązanego z konfiguracją zawierającą tę opcję.
Przykład:
Administrator utworzył poniższą konfigurację.
W procesie uczestniczą dwie osoby: First Agent oraz użytkownik wskazany przez agenta.
Następnie administrator przypisuje tę konfigurację do nowego statusu typu Oczekuje na zatwierdzenie. W przykładzie status ma nazwę Do wyboru. W sekcji Zgłoszenia > Statusy wybierz typ Oczekuje na zatwierdzenie, wskaż regułę w polu Wybierz konfigurację zatwierdzania oraz ustaw pola Wybierz status po zatwierdzeniu i Wybierz status po odrzuceniu. Pełną procedurę opisuje konfiguracja statusu zatwierdzania.
Agent rozpoczyna proces, wybierając status „Do wyboru” w szczegółach zgłoszenia.
Po wybraniu statusu pojawia się nowe okno.
Agent wybiera agenta lub klienta, który weźmie udział w podejmowaniu decyzji.
Przełożony: dodaj do procesu decyzyjnego przełożonego użytkownika wskazanego w polu Klient w zgłoszeniu.
Sposób ustawienia i zmiany przełożonego, uprawnienia oraz przykłady opisuje profil użytkownika.
Podczas tworzenia konfiguracji można przeciągać dowolną część drzewa. Kliknij gałąź, którą chcesz przenieść, i przeciągnij ją w nowe miejsce.
Przykładowo chcesz przenieść First Agent z pierwszej gałęzi do drugiej:
Kliknij i przytrzymaj lewy przycisk myszy na Second Agent, a następnie przenieś go do drugiej gałęzi:
Tak samo można przenosić całe gałęzie. Aby na przykład umieścić drugi operator AND w pierwszym, kliknij i przytrzymaj lewy przycisk myszy na pierwszym AND, a następnie przeciągnij go w wybrane miejsce:
Warunki zatwierdzania w Mint Service Desk można zagnieżdżać na wielu poziomach. Poniższy przykład łączy zagnieżdżone operatory z możliwością podjęcia decyzji przez prezesa.
Na powyższym ekranie zgłoszenie może zostać zatwierdzone lub odrzucone na trzy sposoby:
Można też poprosić prezesa o zatwierdzenie, jeśli żadna skonfigurowana gałąź nie pozwala uzyskać decyzji pozytywnej ani negatywnej.
Administrator może usunąć konfigurację, jeśli nie jest przypisana do żadnego statusu. Próba usunięcia używanej konfiguracji powoduje wyświetlenie poniższego komunikatu wraz ze ścieżką do odpowiedniego statusu.
Komunikat oznacza, że konfiguracja jest używana na karcie zgłoszeń, w sekcji statusów, w typie zgłoszenia „Reklamacje”, w statusie „Status decyzji”.
Administrator może utworzyć status typu „Oczekuje na zatwierdzenie”. Wymaga to przygotowanej wcześniej konfiguracji na karcie zatwierdzeń. W statusie określa się, do jakiego stanu ma przejść zgłoszenie po decyzji pozytywnej i negatywnej. Nazwę można nadać dowolną, podobnie jak innym statusom. Można dodać kilka statusów oczekiwania na zatwierdzenie i przypisać im tę samą lub różne konfiguracje.
Ogólne pola statusów opisano w sekcji Statusy zgłoszeń. Poniższa procedura wyjaśnia pola związane z zatwierdzeniami.
Konfigurację rozpocznij w sekcji statusów na karcie zgłoszeń. Najpierw wybierz typ zgłoszenia, na przykład reklamacje.
Po wybraniu typu zobaczysz wcześniej dodane statusy.
Kliknij przycisk dodawania statusu, wpisz jego nazwę w polu Wartość i wybierz Oczekuje na zatwierdzenie w polu Typ. Nazwa identyfikuje status w zgłoszeniu; typ włącza ustawienia zatwierdzania.
Wybranie typu „Oczekuje na zatwierdzenie” odsłania pola konfiguracji zatwierdzania oraz dwóch statusów docelowych:
Wybierz konfigurację zatwierdzania: wskaż regułę przygotowaną na karcie zatwierdzeń. Określa ona osoby decyzyjne i sposób łączenia ich decyzji.
Wybierz status po zatwierdzeniu: wskaż status nadawany zgłoszeniu po spełnieniu skonfigurowanych warunków zatwierdzenia.
Wybierz status po odrzuceniu: wskaż status nadawany zgłoszeniu po spełnieniu skonfigurowanych warunków odrzucenia.
Po wybraniu konfiguracji i statusów kliknij „Zapisz”. Status jest gotowy do użycia w zgłoszeniu.
Ważne: jeżeli w polach Wybierz status po zatwierdzeniu i Wybierz status po odrzuceniu chcesz użyć nowych statusów niestandardowych, musisz utworzyć i zapisać je przed dodaniem statusu oczekiwania na zatwierdzenie.
Chcemy dodać własne statusy „Zatwierdzone” i „Odrzucone” oraz powiązać je ze statusem oczekiwania na zatwierdzenie.
Najpierw dodajemy statusy „Zatwierdzone” i „Odrzucone”, oba typu zamkniętego, i zapisujemy je przyciskiem „Zapisz”.
Teraz tworzymy status oczekiwania na zatwierdzenie. Nowe statusy są już dostępne na listach.
Administrator może zmienić zapisaną konfigurację w polu wyboru konfiguracji zatwierdzania. Nie można wybrać konfiguracji zawierającej w drzewie opcję osoby do wyboru lub przełożonego. Takie pozycje są wyszarzone.
Jeżeli w danym statusie są już zgłoszenia, a część użytkowników wydała decyzje, po zmianie konfiguracji decyzje zostaną przeniesione, o ile osoby te uczestniczą również w nowej konfiguracji.
Przykład
W Mint Service Desk jest zgłoszenie oczekujące na zatwierdzenie, którego konfiguracja wymaga decyzji Agent 1 i Agent 2. Agent 2 wydaje decyzję. Administrator zmienia konfigurację na wymagającą decyzji Agent 2 i Agent 3. Agent 2 nie musi głosować ponownie, ponieważ jego decyzja została już wydana w poprzedniej konfiguracji. Przy wielu kolejnych zmianach przenoszone są decyzje wyłącznie z konfiguracji bezpośrednio poprzedzającej zmianę.
Gdy administrator usuwa status powiązany ze statusem oczekiwania na zatwierdzenie, odpowiednie pole Wybierz status po zatwierdzeniu lub Wybierz status po odrzuceniu zostaje wyczyszczone. Trzeba wskazać inny status. W przeciwnym razie system podświetli wymagane pola i nie pozwoli zapisać zmian.
Przykład
Ze statusem oczekiwania na zatwierdzenie powiązano dwa statusy: akceptację i odrzucenie.
Użytkownik usunął status odrzucenia i próbował zapisać zmiany. Pole statusu po odrzuceniu zostało podświetlone, ponieważ system wymaga wybrania innego statusu.
Usuwanie statusu oczekiwania na zatwierdzenie
Administrator może usunąć dowolny status typu oczekiwania na zatwierdzenie. Wszystkie zgłoszenia znajdujące się w tym statusie zostają wtedy przeniesione do statusu określonego wcześniej jako docelowy po odrzuceniu.
Administrator może skonfigurować powiadomienia o zdarzeniach; szczegółowy opis znajduje się tutaj. Oprócz standardowych zdarzeń dostępne są zdarzenia procesu zatwierdzania:
Odbiorcami mogą być użytkownicy, role i inne grupy. Dla procesu zatwierdzania zaleca się wybrać osoby zatwierdzające w sekcji odbiorców. Dzięki temu powiadomienia otrzymają wyłącznie użytkownicy uczestniczący w procesie dla danego zgłoszenia, czyli przypisani do konkretnej konfiguracji.
W treści powiadomień można używać znaczników odwołujących się do danych i pól systemu. W powiadomieniach o odrzuceniu stosuje się {{ApprovalLastRejectJustification}}. Znacznik wstawia uzasadnienie ostatniej negatywnej decyzji, która spowodowała odrzucenie zgłoszenia.
Chcemy utworzyć powiadomienie systemowe informujące uczestników procesu o odrzuceniu zgłoszenia oraz jego przyczynie.
Otwieramy kartę powiadomień w sekcji zgłoszeń i dodajemy powiadomienie przyciskiem plusa. Uzupełniamy nazwę i oznaczamy powiadomienie jako aktywne.
W sekcji zdarzeń wybieramy odrzucenie zgłoszenia.
W sekcji odbiorców wybieramy osoby zatwierdzające.
W sekcji kanałów wybieramy kanał systemowy.
Wybieramy język
i dodajemy go przyciskiem plusa. Język pojawi się na liście. Klikamy przycisk edycji i uzupełniamy tytuł powiadomienia. Zaleca się dodanie znacznika {{TicketNumber}} przez ikonę nożyczek. Klikamy ikonę:
i wybieramy znacznik, który zostanie wstawiony do tytułu.
Następnie uzupełniamy szablon kanału systemowego, wpisując treść i dodając znacznik {{ApprovalLastRejectJustification}}.
Na koniec klikamy przycisk tworzenia.
Powiadomienie zostało utworzone.
Po odrzuceniu zgłoszenia agenci uczestniczący w procesie otrzymają powiadomienie w sekcji aktywności.
Kliknięcie powiadomienia otworzy zgłoszenie. Kliknięcie ikony dzwonka w jego szczegółach:
wyświetli pełne uzasadnienie decyzji.
Agenci rozpoczynają zatwierdzanie, zmieniając status zgłoszenia na oczekiwanie na zatwierdzenie. Wydają decyzje, jeśli uczestniczą w konfiguracji, i w razie potrzeby przypisują przełożonych klientom. Służą do tego karta zatwierdzeń oraz widok szczegółów zgłoszenia.
Klienci odpowiadają wyłącznie za wydawanie decyzji, jeśli uczestniczą w konfiguracji.
W profilach agenta i klienta dostępna jest dodatkowa karta zatwierdzeń służąca do zarządzania zgłoszeniami wymagającymi decyzji. Otwiera się ją z menu bocznego.
Karta składa się z trzech widoków:
Widokiem zarządza się podobnie jak na karcie Pulpit. Można dodawać i porządkować kolumny, wyszukiwać zgłoszenia według wybranych pól, sortować kolumny oraz przywracać ustawienia domyślne przyciskiem Wyczyść filtry. Na pasku bocznym znajduje się także licznik zatwierdzeń, który informuje agenta o zgłoszeniach oczekujących na jego decyzję.
Widok przedstawia wysłane zgłoszenia oczekujące na akceptację lub odrzucenie. Zgłoszenie widzi wyłącznie użytkownik wskazany w polu klienta w jego szczegółach. Widok odświeża się automatycznie po podjęciu decyzji w dowolnym z wyświetlanych zgłoszeń.
Widok zawiera zgłoszenia oczekujące na decyzję, w których bieżący użytkownik jest osobą decyzyjną.
Tabela odświeża się automatycznie po pojawieniu się nowego zgłoszenia wymagającego decyzji użytkownika i po wydaniu decyzji. Rozpatrzone zgłoszenie znika z tej karty. Można zaznaczyć zgłoszenia, aby wyświetlić przyciski akceptacji i odrzucenia oraz wydać decyzję.
Kliknięcie przycisku akceptacji wyświetla prośbę o potwierdzenie.
Kliknięcie odrzucenia otwiera okno uzasadnienia. Podanie przyczyny jest wymagane.
Jeżeli negatywna decyzja użytkownika spowoduje odrzucenie zgłoszenia, jego uzasadnienie będzie widoczne w szczegółach zgłoszenia, w sekcji zaznaczonej poniżej.
Uzasadnienie odrzucenia pojawia się również jako artykuł w szczegółach zgłoszenia.
Widok zawiera zgłoszenia, w których bieżący użytkownik wydał decyzję. Dostępne są dodatkowe kolumny: „Moja decyzja” i „Moje uzasadnienie”.
Można je włączyć przyciskiem właściwości kolumn w prawym górnym rogu.
Użytkownik widzi podjętą decyzję, a w przypadku odrzucenia także uzasadnienie wpisane w odpowiednim oknie.
W szczegółach zgłoszenia można rozpocząć zatwierdzanie, wydać decyzję oraz sprawdzić jej uzasadnienie i historię procesu.
Agent rozpoczyna proces, zmieniając status w poniższej sekcji:
Z listy rozwijanej wybiera status oczekiwania na zatwierdzenie.
Po zmianie statusu zgłoszenie jest wyszarzone i dostępne tylko do odczytu.
Jeżeli agent uczestniczy w procesie decyzyjnym, w poniższej sekcji pojawia się dodatkowy panel akceptacji i odrzucenia. Znika po wydaniu decyzji przez agenta.
W trakcie zatwierdzania, po wybraniu statusu Do zatwierdzenia (To Approve), można na bieżąco przeglądać wszystkich użytkowników uczestniczących w procesie oraz pełną konfigurację zatwierdzania. Dotyczy to zarówno osób, które jeszcze nie podjęły decyzji, jak i tych, które już zatwierdziły lub odrzuciły zgłoszenie.
Po podjęciu decyzji pełna historia zatwierdzania pozostaje dostępna w szczegółach zgłoszenia.
Po odrzuceniu zgłoszenia poniższa sekcja pokazuje uzasadnienie ostatniego użytkownika, którego negatywna decyzja spowodowała odrzucenie.
Historia zawiera wpisy dotyczące procesu decyzyjnego: decyzje użytkowników, uzasadnienia odrzuceń i końcową decyzję dotyczącą zgłoszenia.
Jeśli obsługujesz wielu klientów z różnych firm, w tej sekcji możesz zarządzać ich firmami.
Sekcja zarządzania firmami zawiera listę skonfigurowanych firm. Mint Service Desk początkowo ma jedną wstępnie zdefiniowaną firmę, której dane można zmienić.
Aby utworzyć firmę, kliknij przycisk po prawej stronie pola wyszukiwania. Otworzy się formularz nowej firmy.
Wpisz podstawowe dane firmy: wymaganą nazwę, NIP, adres i opis. Możesz też dodać logo lub obraz, klikając szare pole przesyłania logo.
Kliknij przycisk . Ekran zostanie odświeżony, a karty ról, SLA i użytkowników firmy odblokowane. Po prawej stronie pojawi się też sekcja dodatkowych atrybutów, jeśli utworzono je w sekcji Firmy → Pola firmy.
W tym miejscu możesz wykonać jeszcze kilka czynności.
Możesz utworzyć rolę firmową.
Przejdź na kartę ról i kliknij przycisk . W małym oknie wpisz nazwę nowej roli i kliknij .
Rolę można następnie przypisać użytkownikowi w zarządzaniu rolami, dostępnym na przykład w sekcji Agenci → Agenci lub Firmy → Zarządzanie firmami → Użytkownicy firmy. Opisano to w dalszej części podręcznika.
Karta SLA pozwala zarządzać kontraktami SLA, dodawać je i usuwać. Po utworzeniu firmy jest zwykle pusta i trzeba dodać SLA.
Kliknij przycisk . Po prawej stronie pojawią się szczegóły SLA.
Kliknij pole nazwy SLA i wybierz istniejącą pozycję z listy. Przy dodawaniu kolejnych SLA część pozycji będzie wyszarzona i niedostępna.
Wybierz dostępną pozycję i kliknij .
Jeżeli nie chcesz korzystać z istniejących SLA, możesz utworzyć nowe bezpośrednio w tym miejscu.
Kliknij przycisk , aby otworzyć formularz tworzenia SLA.
Tworzenie i zarządzanie SLA, a także usługami, priorytetami i parametrami, opisano w części „Usługi”.
W nowo utworzonej firmie ostatnia karta, z użytkownikami firmy, jest pusta. Aby pojawili się tu klienci, trzeba nadać użytkownikom odpowiednią rolę klienta spośród ról dostępnych dla tej firmy, na przykład w sekcji Ustawienia → Użytkownicy.
Możesz aktywować lub dezaktywować użytkownika. Dezaktywacja blokuje konto i uniemożliwia logowanie.
Aby zmienić rolę, kliknij przycisk i wybierz nową rolę w oknie zarządzania rolami. Przy zmianie typu roli z klienta na agenta lub administratora najpierw odznacz bieżącą rolę.
W poniższym przykładzie wybrano firmę Mint Service Desk i dostępną dla niej rolę klienta o nazwie Customer.
Aby nadać rolę agenta, odznacz Customer i przejdź na kartę agentów. Karta stanie się dostępna po odznaczeniu dotychczasowej roli.
Wybierz jedną z dostępnych firm i jej ról, a następnie kliknij przycisk . Użytkownik zniknie z karty klientów i pojawi się wśród agentów.
W MINT Service Desk zdefiniowano podstawowe pola danych firmy: nazwę, NIP, adres i opis.
W sekcji pól niestandardowych można utworzyć dodatkowe grupy pól do wpisywania lub wybierania informacji z listy.
Dodatkowe pola będą widoczne podczas edycji firmy w sekcji zarządzania firmami.
Aby dodać pola, najpierw utwórz i nazwij grupę, na przykład „Kontakt”. Kliknij puste pole „Dodaj grupę” w widoku pól firmy.
Wpisz nazwę i zatwierdź klawiszem Enter. Po prawej pojawi się pole dodawania atrybutu.
Wpisz nazwę atrybutu i naciśnij Enter. Po prawej pojawi się pole typu atrybutu.
Wybierz typ z listy. Możesz też zaznaczyć wielokrotny wybór, aby umożliwić późniejsze dodawanie lub wybieranie więcej niż jednej wartości w szczegółach firmy.
Do grupy można dodać wiele atrybutów. Poniższy zrzut pokazuje gotową grupę z przygotowanymi polami.
Przejdź do sekcji Firmy → Zarządzanie firmami i kliknij przycisk obok firmy. Dodatkowe atrybuty będą widoczne po prawej stronie ekranu edycji.
W tej części systemu zarządzasz użytkownikami. Domyślnie otwiera się karta użytkowników firm z ich pełną listą.
Aby utworzyć użytkownika, kliknij przycisk po prawej stronie pola wyszukiwania. Jest dostępny na trzech kartach: agentów, klientów i administratorów. Na karcie nieprzypisanych nie można tworzyć użytkowników.
Otworzy się formularz tworzenia użytkownika. Uzupełnij dane. Zależnie od nadanej roli użytkownik pojawi się na karcie agentów, klientów albo administratorów.
Użytkownika można aktywować lub dezaktywować. Dezaktywacja blokuje konto i uniemożliwia logowanie.
Możesz też zmienić rolę. Kliknij przycisk i wybierz odpowiednią rolę w nowym oknie.
Po zmianie roli i kliknięciu konto zostanie przeniesione na odpowiednią kartę listy użytkowników.
Zapisanie konta bez wybranej roli przenosi je na kartę nieprzypisanych użytkowników.
Kolejki w MINT Service Desk grupują zgłoszenia według zespołów, działów, jednostek logicznych lub procesów. Mogą obejmować także zespoły współpracujące przy obsłudze spraw. Ich strukturę tworzysz i konfigurujesz w sekcji kolejek.
Domyślnie otwiera się karta struktury kolejek. Druga karta zawiera uprawnienia do kolejek.
Przycisk u dołu widoku dodaje kolejkę do struktury. Po kliknięciu nowa pozycja pojawi się pod ostatnią istniejącą kolejką.
Wpisz nazwę kolejki i zatwierdź klawiszem Enter lub przyciskiem .
Po utworzeniu kolejki dostępnych jest kilka działań.
Możesz dodać podkolejkę przyciskiem , postępując tak samo jak przy kolejce głównej.
Podkolejki są domyślnie zwinięte. Aby je wyświetlić, rozwiń kolejkę przyciskiem . Widok będzie wyglądał jak poniżej.
Aby zmienić nazwę kolejki, kliknij , wpisz nową nazwę i naciśnij Enter lub przycisk .
Aby usunąć kolejkę, kliknij i potwierdź przyciskiem „Tak”.
Położenie każdej kolejki i podkolejki w strukturze można zmienić. Kliknij uchwyt obok wybranej pozycji, przytrzymaj lewy przycisk myszy i przeciągnij ją w nowe miejsce. Zwolnienie przycisku kończy przenoszenie.
Aby przypisać parametry do kolejki, kliknij . W nowym oknie wybierz dostępny zestaw parametrów i kliknij .
Aby utworzyć parametry, kliknij . Uzupełnij wymagane pola: nazwę, kalendarz, czas odpowiedzi i czas rozwiązania oraz opcjonalne dane. Kliknij .
Dla każdej kolejki i podkolejki można skonfigurować automatyczne odpowiedzi. Są to wiadomości wysyłane przez system w części komunikacyjnej szczegółów zgłoszenia.
Kliknij , wybierz automatyczną odpowiedź z listy i zatwierdź przyciskiem .
Tworzenie własnych automatycznych odpowiedzi opisano w części Zgłoszenia → Szablony.
Aby ustawić domyślnego agenta kolejki, kliknij .
Lista rozwijana zawiera agentów z uprawnieniami do wybranej kolejki; opisano je w części o uprawnieniach do kolejek. Wybierz agenta i określ, kiedy ma być przypisywany: przy utworzeniu zgłoszenia, po zmianie kolejki lub w obu przypadkach. Po zmianie kolejki domyślny agent zostanie przypisany tylko wtedy, gdy zgłoszenie nie ma jeszcze przypisanego agenta.
Aby skonfigurować domyślny podpis, kliknij przycisk . Otworzy się okno wyboru podpisu.
W polu podglądu administrator może wybrać podpis i sprawdzić jego wygląd. Tworzenie podpisów opisano w dalszej części dokumentacji. Wybrane podpisy przypisuje się do kolejki w polu podpisów kolejki.
Aby skonfigurować licznik numerów zgłoszeń, kliknij . Z listy wybierz licznik i potwierdź przyciskiem . Tworzenie liczników opisano w części „Licznik numerów zgłoszeń”.
Opis kolejki można ustawić przyciskiem .
Wpisz opis w polu wartości i kliknij , aby zastosować zmiany.
Na drugiej karcie zarządzasz uprawnieniami do przeglądania i edytowania zgłoszeń w poszczególnych kolejkach oraz podkolejkach.
Najpierw wybierz ogólny rodzaj ról, na przykład role agentów utworzone w sekcji ról agentów lub role firmowe dostępne dla każdej firmy w zarządzaniu rolami użytkowników firm.
Następnie z drugiej listy wybierz konkretną rolę, której uprawnienia chcesz zmienić.
Na poniższym zrzucie wybrano role agentów, a następnie Service Desk Agent. Zmiany będą dotyczyć właśnie tej roli.
Uprawnienia zmienia się, zaznaczając pola po prawej stronie każdej kolejki.
W Mint Service Desk dostępne są następujące uprawnienia:
Zaznaczenie odczytu nie zaznacza automatycznie aktualizacji.
Zaznaczenie aktualizacji automatycznie zaznacza także odczyt, ponieważ aktualizacja obejmuje zarówno przeglądanie, jak i zmienianie treści.
Po zakończeniu kliknij przycisk . W przeciwnym razie próba opuszczenia sekcji wyświetli ostrzeżenie o niezapisanych zmianach.
W tej części systemu można skonfigurować całą strukturę zgłoszeń: tworzyć, zmieniać i usuwać typy zgłoszeń, grupy atrybutów oraz poszczególne atrybuty i ich wartości. Można też ustawiać własne statusy typów zgłoszeń oraz wzorzec numeracji.
W tej części systemu dostosujesz strukturę typów zgłoszeń oraz uprawnienia do ich przeglądania i zmiany, w tym do poszczególnych atrybutów.
To domyślny widok sekcji typów.
Przycisk u dołu widoku dodaje nowy typ zgłoszenia do struktury. Po kliknięciu pojawia się nowa sekcja.
Wpisz nazwę typu i opcjonalnie wybierz kolor. Ustawianie kolorów opisano w części administratora Zgłoszenia → Pola niestandardowe. Możesz również włączyć notatkę rozwiązania oraz wskazać atrybuty wymagane przy zamykaniu zgłoszeń tego typu. Obie opcje opisano poniżej.
Aby zmienić nazwę typu, kliknij . Aby go usunąć, kliknij i potwierdź przyciskiem „Tak”.
Opcja jest dostępna dla każdego typu zgłoszenia. Po jej włączeniu zmiana statusu przez agenta na oczekiwanie na automatyczne zamknięcie lub na status zamknięty otwiera okno w szczegółach zgłoszenia.
Agent musi wpisać notatkę wyjaśniającą przyczynę zamknięcia. Okno pojawia się przy każdym przejściu do jednego z tych statusów. Wszystkie notatki są zapisywane w historii. Jeśli zgłoszenie zamyka inny mechanizm niż bezpośrednia czynność agenta, na przykład proces automatyczny lub zbiorcza zmiana statusu, treść notatki jest ustawiana automatycznie na „Zgłoszenie zamknięte automatycznie”.
Tutaj wybiera się pola niestandardowe danego typu, których uzupełnienie jest wymagane przed zmianą statusu zgłoszenia na zamknięty.
Druga karta służy do zarządzania uprawnieniami do przeglądania i edycji informacji o zgłoszeniach, osobno dla każdego typu.
Najpierw wybierz ogólny rodzaj ról z listy.
Mogą to być role agentów utworzone w sekcji Administrator → Agenci → Role albo role firmowe z sekcji Administrator → Firmy → Zarządzanie firmami.
Z drugiej listy wybierz konkretną rolę, której uprawnienia chcesz zmienić.
Poniższy zrzut przedstawia wybór ról agentów, a następnie roli Service Desk Agent. Zmiany będą dotyczyć tej roli.
Zaznacz odpowiednie pola po prawej stronie każdego typu zgłoszenia.
Dostępne są dwa rodzaje uprawnień:
Zaznaczenie odczytu nie zaznacza aktualizacji.
Zaznaczenie aktualizacji automatycznie zaznacza również odczyt. Aktualizacja obejmuje przeglądanie i zmianę treści zgłoszenia.
Po zakończeniu kliknij przycisk . Bez zapisu system poinformuje o niezapisanych zmianach przy próbie opuszczenia sekcji.
Dla każdego typu zgłoszenia w Mint Service Desk możesz zdefiniować własne statusy. Procesy obsługi mogą mieć wspólne lub odmienne etapy, na przykład dla incydentów i problemów w ITSM.
Aby utworzyć statusy, najpierw wybierz typ zgłoszenia, z którym będą powiązane.
Następnie dodaj statusy przyciskiem „Dodaj nowy”.
Każdemu statusowi nadaj nazwę w polu wartości i wybierz typ statusu z listy. Kolejne statusy możesz dodawać w dowolnym momencie. Aby usunąć pozycję, użyj przycisku .
Dla każdego statusu można ustawić kolor. Kliknij przycisk i wybierz kolor z palety.
Powtórz czynność dla pozostałych statusów.
Kolory będą widoczne dla agentów i klientów w kolumnie statusu na liście zgłoszeń w pulpicie.
Dla statusu można włączyć zatrzymywanie czasu rozwiązania SLA oraz czasu aktualizacji SLA. Kiedy zgłoszenie przejdzie do tego statusu automatycznie lub po zmianie przez agenta, odpowiedni licznik SLA zostanie zatrzymany, jeśli do zgłoszenia przypisano usługę z SLA. Przykładowo, jeśli zaznaczono zatrzymywanie czasu rozwiązania:
po zmianie statusu zgłoszenia licznik czasu rozwiązania się zatrzyma.
Opcja wykluczenia z interfejsu ukrywa dany status wśród dostępnych opcji w podglądzie zgłoszenia.
Po zakończeniu zapisz zmiany przyciskiem .
Zapis odblokowuje możliwość określenia dozwolonych przejść między statusami.
Pokazana konfiguracja pozwala przejść ze statusu otwartego wyłącznie do statusu „W toku”. Z niego można przejść do oczekiwania, zamknięcia lub ponownego otwarcia.
Dla tego typu statusu określa się czas, po którym zgłoszenie zostanie zamknięte. Po upływie limitu system wybiera pierwszy status typu zamkniętego na liście Administrator → Statusy, pomijając konfigurację dozwolonych przejść. Jeżeli jest kilka statusów zamkniętych, wybierany jest najwyższy na liście.
Wybierz typ zgłoszenia i skonfiguruj jego status.
W polu czasu trwania podaj okres, który musi upłynąć przed zamknięciem. Dostępne oznaczenia to:
Na przykład 1w6h30m oznacza tydzień, 6 godzin i 30 minut. W tym przykładzie wpisz jeden dzień, czyli 1d.
Możesz również skonfigurować zasady przypomnień (Strike rules), które wysyłają powiadomienia po upływie określonego czasu w danym statusie. Najpierw przygotuj konfigurację zgodnie z sekcją Zgłoszenia → Zasady przypomnień (przejdź do opisu). Następnie otwórz wybrany status Pending Autoclose i wskaż przygotowaną konfigurację na liście rozwijanej Strike rule.
Kliknij przycisk , aby zapisać ustawienie.
Jeśli zgłoszenie przejdzie do oczekiwania na automatyczne zamknięcie i jego status nie zmieni się w wyznaczonym czasie, zostanie zamknięte automatycznie. Wskazani odbiorcy otrzymają przypomnienia zgodnie z konfiguracją powiadomień oraz procentem czasu określonym w regule. Przykładowo konfiguracja trzech powiadomień może korzystać z następującego harmonogramu:
Przypomnienia zostaną wysłane w następujących terminach:
Konfigurację powiadomień opisano w sekcji Powiadomienia (przejdź do opisu).
W tej sekcji tworzysz i edytujesz priorytety wykorzystywane w zgłoszeniach oraz regułach SLA.
Przycisk zmienia nazwę priorytetu. Przyciskiem dodasz opis, a przyciskiem przypiszesz priorytet do typu zgłoszenia.
Przycisk u dołu widoku dodaje nowy priorytet. Nowa pozycja pojawi się pod ostatnią istniejącą.
Wpisz nazwę nowej pozycji. Aby usunąć wpisywaną nazwę, kliknij przycisk .
Pozycję usuwa się przyciskiem po prawej stronie.
Po zakończeniu wszystkich zmian zapisz je przyciskiem w prawym dolnym rogu.
Kolejność priorytetów zmienia się tak samo jak kolejność kolejek. Użyj uchwytu i przeciągnij priorytet w nowe miejsce.
Tutaj skonfigurujesz własny wzorzec numeru zgłoszenia.
Numer składa się z kilku części, które można zmieniać:
Można dodać również dwa dodatkowe rodzaje pól, wybierając je z listy i klikając :
Aby przywrócić ustawienia domyślne, kliknij przycisk .
Podgląd numeru aktualizuje się na bieżąco po każdej zmianie, dzięki czemu od razu widać wynik końcowy.
Ta sekcja pokazuje wszystkie utworzone liczniki numerów zgłoszeń. Aby dodać licznik, kliknij przycisk .
Uzupełnij dwa pola:
Aby zakończyć konfigurację licznika, kliknij przycisk .
Tutaj dostosujesz całą strukturę typów zgłoszeń, ich grup atrybutów i pojedynczych atrybutów.
Zawartość każdego typu jest domyślnie zwinięta; widoczna jest tylko jego nazwa.
Aby rozwinąć zawartość, kliknij przycisk po lewej stronie nazwy typu.
Można tworzyć typy takie jak pytanie, reklamacja, pierwsza linia wsparcia, a także typy dla procesów ITSM: wniosek o usługę, incydent, problem oraz RFC, czyli wniosek o zmianę.
Aby dodać typ, kliknij puste pole dodawania nazwy zgłoszenia, wpisz nazwę i naciśnij Enter.
Typ można również znaleźć przez pole wyszukiwania. Wpisz nazwę i naciśnij Enter.
Aby wybrać usługę, kliknij przycisk i wskaż pozycję na liście usług.
Aby rozwinąć usługi przy typie zgłoszenia, zaznacz opcję rozwijania list usług.
Widok przed zaznaczeniem:
Widok po zaznaczeniu:
Możesz teraz ograniczyć pole do wybranej usługi przyciskiem , wskazując odpowiednią usługę.
Aby zmienić nazwę istniejącego typu, kliknij ją, wprowadź zmiany i naciśnij Enter.
Aby usunąć typ, kliknij ikonę kosza po prawej stronie. Pojawi się prośba o potwierdzenie.
Kliknij „Tak”, aby usunąć typ. Usunięte zostaną również wszystkie dodane do niego grupy atrybutów i pojedyncze atrybuty.
Każdemu typowi można nadać kolor. Kliknij przycisk i wybierz kolor z palety.
Powtórz tę czynność dla pozostałych typów zgłoszeń.
Tworzenie i edycja grup działa podobnie jak obsługa typów zgłoszeń. Kliknij puste pole „Dodaj grupę” i wpisz nazwę.
Naciśnij Enter. Jeśli spróbujesz zapisać zmiany przyciskiem po prawej stronie, pojawi się komunikat, że grupa musi mieć przynajmniej jeden atrybut. Przed zapisem dodaj więc co najmniej jeden atrybut.
Aby zmienić nazwę grupy, kliknij ją, wpisz nową nazwę i zatwierdź klawiszem Enter.
Aby usunąć grupę, użyj ikony kosza po prawej stronie. Wraz z grupą zostaną usunięte jej atrybuty.
Pola, nazywane atrybutami, przechowują szczegółowe informacje o zgłoszeniach. Każda grupa musi zawierać przynajmniej jeden atrybut, aby można ją było zapisać.
Dodawanie i zmiana nazwy atrybutu oraz jego usuwanie działają tak samo jak w przypadku typów zgłoszeń i grup.
Po wpisaniu i zatwierdzeniu nazwy wybierz typ atrybutu. Określ też, czy ma być dostępny jako filtr wyszukiwania na liście zgłoszeń oraz czy ma pozwalać na wybór więcej niż jednej wartości, zaznaczając odpowiednie pola.
Wybierz typ atrybutu z listy.
Typ puli pozwala tworzyć dowolną liczbę małych grup atrybutów.
Przykładowo, aby zapisać dodatkowe informacje o wielu incydentach, takie jak miejsce i opis, dodaj atrybut o nazwie „Opis”, zaznacz wielokrotny wybór i wybierz typ puli.
Dodaj dwa atrybuty: „Miejsce incydentu” i „Poziom wpływu”, z typami odpowiednio geolokalizacji oraz obszaru tekstowego.
Użytkownik, agent lub klient, zobaczy pola umożliwiające dodawanie opisów kolejnych incydentów.
Aby dodać kolejny incydent, kliknij przycisk . Otworzy się pusta strona z tymi samymi atrybutami do uzupełnienia dla następnego incydentu. Wpis można usunąć przyciskiem .
Do przechodzenia między incydentami użyj przycisków nawigacyjnych .
Ten typ przyjmuje liczbę całkowitą, bez części ułamkowej, na przykład 1, 6 lub 77, a nie 1.2, 6.5 czy 7.6.
Ten typ pozwala podać datę wyświetlaną w formacie „dd.mm.yyyy hh.mm”. Jeśli pole ma pomijać godziny i minuty, kliknij przycisk i zaznacz opcję „Bez czasu”.
To pole przyjmuje liczbę rzeczywistą z częścią ułamkową, na przykład 1.44 lub 23.95.
Aby liczba miała więcej miejsc po separatorze dziesiętnym, na przykład pięć, kliknij przycisk i wpisz odpowiednią liczbę w polu kroku.
Typ tekstowy tworzy proste pole z ograniczonym miejscem wyświetlania treści. W przeciwieństwie do obszaru tekstowego dostępny jest tylko jeden wiersz. Można także określić maksymalną liczbę znaków: kliknij przycisk i ustaw wartość od 1 do 150.
Typ relacji tworzy atrybut powiązany z typem zgłoszenia lub kategorią zasobu.
Dodając relację w strukturze typów zgłoszeń, w sekcji Administrator → Zgłoszenia → Pola niestandardowe → Struktura zgłoszeń, wybierz jeden z istniejących typów zgłoszeń.
Dodając relację w strukturze kategorii zasobów, w sekcji Administrator → Zasoby → Definicja zasobów → Struktura zasobów, wybierz jedną z istniejących kategorii zasobów.
Możesz też wybrać jeden z dwóch rodzajów relacji:
Ten typ tworzy zakres z datą początkową i końcową. Obie daty można wskazać w kalendarzu.
Ten typ pozwala wybrać wartość ze zdefiniowanego zakresu.
Przed zapisaniem zmian trzeba określić wartość minimalną, maksymalną i krok. Kliknij przycisk , uzupełnij wartości w nowym oknie i kliknij .
Użytkownik, agent lub klient, będzie mógł wybrać wartość z zakresu, przesuwając suwak w lewo lub w prawo.
Ten typ określa lokalizację przez długość i szerokość geograficzną. Agent lub klient wpisuje nazwę miejsca w polu adresu, a następnie długość i szerokość geograficzną w odpowiednich polach.
Przykład wpisania adresu w Los Angeles:
Kliknięcie otworzy stronę Map Google z informacją o tej lokalizacji.
Obszar tekstowy pozwala wpisywać wiele wierszy bez ograniczenia długości tekstu.
Pole można powiększyć, chwytając jego prawy dolny róg i przeciągając go w dół.
Pole załącznika pozwala dołączyć plik do zgłoszenia. Domyślnie obsługiwane rozszerzenia to pdf, doc, docx, odt, rtf, txt i jpg. Kolejne rozszerzenia można dodać przyciskiem .
Pole wyboru pojedynczego pozwala wybrać wartość prawda lub fałsz.
Można zaznaczyć tylko jedną opcję. Nie da się jednocześnie wybrać prawdy i fałszu.
Ten typ dodaje pole wyboru do konfiguracji. Domyślnie jest ono odznaczone. Aby było zaznaczone od początku, zmień ustawienie przyciskiem .
Etykieta pozwala wizualnie rozdzielić dwa pola niestandardowe.
Aby zmienić rozmiar czcionki, kliknij przycisk . Dostępne rozmiary to 12, 14, 16, 18, 20 i 24.
W polu Treść możesz dodatkowo wpisać tekst i zastosować podstawowe formatowanie, tak jak podczas tworzenia zgłoszenia.
Po zapisaniu i nadaniu uprawnień do pola wprowadzony tekst pojawi się w szczegółach zgłoszenia.
W tym polu można przechowywać adresy URL, ścieżki i inne odnośniki. Każdy wpisany tekst zostanie przekształcony w hipertekst.
Wpisz dowolny tekst w polu:
Zostanie wyświetlony w poniższej postaci.
Kliknięcie odnośnika otwiera wskazaną stronę, jeśli istnieje.
To pole dziedziczy wszystkie właściwości i wartość innego pola niestandardowego w danym typie zgłoszenia. Atrybut źródłowy musi mieć zaznaczoną opcję udostępniania.
Przykładowo chcemy utworzyć pole typu istniejącego atrybutu, które odziedziczy właściwości przedstawione powyżej.
Utwórz nowy atrybut, nadaj mu na przykład nazwę „Istniejący” i wybierz odpowiedni typ. Pojawi się pole wzorca.
Kliknij je, aby wyświetlić listę udostępnionych atrybutów, po których można dziedziczyć.
Wybierz atrybut i zapisz. Nowe pole będzie mieć ten sam typ i wartości. W przykładzie jest to słownik z przypisanym słownikiem typów komputerów. Jeśli agent lub klient zmieni i zapisze dane w jednym z pól w szczegółach zgłoszenia, drugie pole również otrzyma te zmiany, jak pokazano poniżej.
Można też wybrać inne typy atrybutów, na przykład tekst lub datę.
Pole odliczania pokazuje w szczegółach zgłoszenia czas pozostały między dwiema datami. Mogą to być wartości pól typu data albo wartości systemowe, takie jak data utworzenia zgłoszenia.
Dodaj pole do wybranego typu zgłoszenia i kliknij przycisk . Otworzy się okno konfiguracji:
Przykładowo chcemy w każdym zgłoszeniu pokazywać czas pozostały do wskazanego terminu.
Tworzymy pole niestandardowe typu data:
Następnie dodajemy pole odliczania.
Klikamy , ustawiamy bieżącą chwilę jako datę początkową, a pole niestandardowe typu data jako datę końcową.
Zapisujemy całą konfigurację.
Nadajemy agentowi uprawnienia do typu zgłoszenia i utworzonych pól. Agent tworzy zgłoszenie i wpisuje w polu daty wybrany termin w przyszłości.
Po utworzeniu zgłoszenia pole odliczania pokazuje czas pozostały do wskazanego terminu.
Pole można także wyświetlać na pulpicie. Agent może dodać je jako kolumnę, a administrator ustawić jako domyślną w kolumnach wyszukiwania w sekcji Ustawienia → Ogólne → Zgłoszenia → Domyślne ustawienia wyszukiwania zgłoszeń.
To pole służy do subskrybowania konkretnego zgłoszenia. Składa się z pól języka i adresu e-mail.
W pierwszym wybierz język powiadomień, a w drugim wpisz adres e-mail osoby, która ma je otrzymywać.
Aby pole działało, w sekcji odbiorców wybranego powiadomienia trzeba dodać pozycję ticket.subscribed.reciever.
Przycisk odnośnika (Link Button) jest konfigurowalnym przyciskiem, który administrator może udostępnić użytkownikom systemu. Po kliknięciu wykonuje działanie określone w konfiguracji.
Przycisk może ułatwić codzienne zadania, takie jak otwarcie mapy, przejście do innego systemu, pobranie informacji o zgłoszeniu lub wysłanie danych do zewnętrznej aplikacji. Użytkownik może wykonać te czynności bez ręcznego wyszukiwania adresów i kopiowania danych.
Przycisk odnośnika obsługuje dwa typy działań: Odnośnik i Żądanie. Ustawienia są dostępne po naciśnięciu przycisku .
Sekcje opisu przycisku:
Działanie Odnośnik otwiera wskazane adresy internetowe lub uruchamia obsługiwane aplikacje zewnętrzne.
Przykłady zastosowania:
Administrator wskazuje adres do otwarcia i wybiera, czy ma on zostać otwarty w tym samym oknie przeglądarki, czy w nowej karcie.
Działanie Żądanie wysyła żądania do innych systemów, na przykład w celu pobrania informacji lub przekazania danych. Może służyć do komunikacji z API, czyli interfejsem umożliwiającym aplikacjom wymianę danych.
Przykłady zastosowania:
W tym trybie administrator określa metodę żądania, adres docelowy i dane wysyłane do zewnętrznego systemu.
W trybie Żądanie można używać znaczników odwołujących się do danych dostępnych w systemie. Dzięki nim przycisk może wysyłać informacje dotyczące konkretnego zgłoszenia, użytkownika, zasobu lub kontraktu.
Znaczniki można dodawać za pomocą kreatora otwieranego ikoną nożyczek. Zamiast ręcznie wpisywać składnię znacznika, administrator wybiera kategorię i pole, z którego ma zostać pobrana wartość. System automatycznie wstawia odpowiednie wyrażenie.
Dostępne kategorie obejmują:
Kategorie mogą również zawierać pola niestandardowe utworzone w danej konfiguracji systemu.
Przycisk może na przykład wysłać do zewnętrznego systemu identyfikator zgłoszenia lub wartość jednego z jego pól. Wartości są pobierane z odpowiednich danych systemowych, dlatego ta sama konfiguracja przycisku może być używana dla różnych rekordów.
W trybie Żądanie można włączyć opcję Czekaj na odpowiedź, aby skonfigurować sposób wyświetlania odpowiedzi z zewnętrznego systemu.
Po włączeniu tej opcji staje się dostępne pole Szablon HTML okna odpowiedzi. Administrator może w nim określić wygląd odpowiedzi.
Szablon wykorzystuje HTML i może również korzystać z AngularJS. Odpowiedź jest dostępna w zmiennej {{response}}.
Administrator może przedstawić wynik w czytelnej formie, na przykład w oknie z nagłówkiem i sformatowaną treścią. Szablon można dostosować do rodzaju danych zwracanych przez zewnętrzny system.
Przycisk odnośnika może ułatwić wiele codziennych zadań, na przykład:
Działanie przycisku zależy od jego konfiguracji i możliwości systemu, z którym się komunikuje.
Przycisk konfiguruje się w panelu administracyjnym po naciśnięciu przycisku . W sekcji Typ działania wybierz kartę Odnośnik lub Żądanie, zależnie od tego, co przycisk ma robić.
Po wybraniu odpowiedniej karty uzupełnij wymagane pola i dostosuj pozostałe ustawienia do potrzeb.
Karta Odnośnik pozwala skonfigurować przycisk otwierający wskazany adres. Poniżej opisano opcje dostępne przy konfiguracji.
Ta opcja wyświetla ostrzeżenie przed otwarciem odnośnika.
Zaznacz tę opcję, jeśli użytkownicy mają otrzymać ostrzeżenie przed przejściem pod wskazany adres.
W tej sekcji określa się tekst wyświetlany na przycisku.
Wpisz etykietę przycisku widoczną dla użytkownika. To pole jest wymagane. Aby przycisk dobrze wyglądał na ekranach o różnych rozmiarach, użyj krótkiej, czytelnej etykiety wskazującej, co stanie się po kliknięciu.
W tej sekcji konfiguruje się adres odnośnika i sposób jego otwierania.
Wpisz adres otwierany po kliknięciu przycisku. To pole jest wymagane.
Informacja Dozwolone formaty pod polem zawiera przykłady obsługiwanych formatów adresu:
google.comhttps://google.comhttp://google.comwww.google.comTeamViewerAnyDeskPole może służyć do otwierania stron internetowych oraz adresów powiązanych z zewnętrznymi aplikacjami. Uruchomienie aplikacji zewnętrznej zależy od tego, czy jest zainstalowana i poprawnie skonfigurowana w systemie użytkownika.
W przypadku stron internetowych zalecane są adresy HTTPS.
Wybierz sposób otwierania adresu.
Dostępne opcje:
Po uzupełnieniu wymaganych pól możesz zapisać konfigurację przycisku.
Przed zapisaniem sprawdź, czy pola Tekst przycisku i Adres odnośnika zostały uzupełnione.
Karta Żądanie pozwala skonfigurować przycisk wysyłający żądanie pod wskazany adres. Można go wykorzystać do komunikacji z innymi systemami, na przykład do pobierania informacji, wysyłania danych lub wykonywania operacji z użyciem danych zgłoszenia.
Na tej karcie można określić metodę żądania, miejsce jego wykonania, adres docelowy oraz dodatkowe opcje obsługi żądania i odpowiedzi.
Ta opcja wyświetla ostrzeżenie przed wysłaniem żądania.
Zaznacz tę opcję, jeśli użytkownicy mają otrzymać ostrzeżenie przed wykonaniem operacji. Może być przydatna, gdy żądanie wysyła dane do innego systemu lub zmienia istniejące dane.
W tej sekcji określa się tekst wyświetlany na przycisku.
Wpisz etykietę przycisku widoczną dla użytkownika. To pole jest wymagane. Aby przycisk dobrze wyglądał na ekranach o różnych rozmiarach, użyj krótkiej, czytelnej etykiety wskazującej, co stanie się po kliknięciu.
W tej sekcji określa się sposób wysyłania żądania i jego miejsce docelowe.
Wybierz metodę HTTP określającą rodzaj wykonywanej operacji.
Dostępne metody:
Wybierz metodę zgodną z wymaganiami systemu odbierającego żądanie.
Wybierz miejsce wykonania żądania.
Dostępne opcje:
Właściwa opcja zależy od sposobu integracji i wymagań operacji.
Wpisz adres, pod który zostanie wysłane żądanie. To pole jest wymagane.
Przykładowy adres:
https://api.example.com/resource/123
Adres powinien wskazywać punkt końcowy API lub inną usługę obsługującą wybraną metodę żądania.
Przycisk z ikoną nożyczek pod polem otwiera kreator znaczników. Pozwala on wstawić wartości z danych systemowych, takie jak identyfikator zgłoszenia lub wartość pola niestandardowego.
Dzięki temu adres można dostosować do rekordu, dla którego użytkownik klika przycisk.
W tym polu określa się treść żądania w formacie JSON. Jest dostępne dla metod POST, PUT i PATCH.
Treść JSON może zawierać dane wysyłane do systemu docelowego. Można też używać znaczników, aby wypełnić treść żądania wartościami z systemu.
Możesz na przykład wysłać do zewnętrznego systemu identyfikator zgłoszenia i jego status.
Pole Treść JSON nie jest wyświetlane dla metod GET i DELETE.
Ta opcja dotyczy weryfikacji certyfikatów używanych podczas łączenia z systemem docelowym.
Korzystaj z tej opcji ostrożnie. W środowiskach produkcyjnych zaleca się pozostawienie jej wyłączonej, chyba że istnieje konkretny powód zmiany sposobu weryfikacji certyfikatów.
Zaznacz tę opcję, jeśli przycisk ma czekać na odpowiedź z systemu docelowego i udostępnić ją do wyświetlenia użytkownikowi.
Po włączeniu tej opcji staje się dostępne pole Szablon HTML okna odpowiedzi, w którym można określić sposób wyświetlania odpowiedzi.
To pole pojawia się po włączeniu opcji Czekaj na odpowiedź. Pozwala utworzyć szablon HTML określający sposób prezentacji odpowiedzi z systemu docelowego.
Szablon może korzystać z AngularJS, a odpowiedź jest dostępna w zmiennej {{response}}.
Przykład prostego szablonu:
<div>
<h3>Operation result</h3>
<pre>{{response}}</pre>
</div>
W tym przykładzie odpowiedź jest wyświetlana pod nagłówkiem „Operation result”. Element pre zachowuje formatowanie wyświetlanego tekstu.
Szablon można dostosować do rodzaju danych zwracanych przez API.
Po uzupełnieniu wymaganych pól możesz zapisać konfigurację przycisku.
Przed zapisaniem sprawdź, czy pola Tekst przycisku i Adres żądania zostały uzupełnione. Dostosuj pozostałe ustawienia do wymagań operacji.
Aby utworzyć przycisk otwierający mapę, skonfiguruj go następująco:
| Pole | Wartość |
|---|---|
| Typ działania | Odnośnik |
| Tekst przycisku | Otwórz mapę |
| Adres odnośnika | Adres wybranej mapy |
| Gdzie otworzyć odnośnik | W nowej karcie |
Możesz włączyć opcję Pokaż ostrzeżenie przed otwarciem odnośnika, jeśli przed otwarciem adresu ma pojawić się ostrzeżenie.
Po uzupełnieniu pól kliknij Zapisz, aby zapisać konfigurację.
Gdy użytkownik kliknie przycisk Otwórz mapę, skonfigurowany adres otworzy się w nowej karcie przeglądarki.
Jeśli zaznaczono opcję Pokaż ostrzeżenie przed otwarciem odnośnika, po kliknięciu pojawi się okno ostrzeżenia.
Jeśli adres ma być generowany z danych zgłoszenia lub zasobu, sprawdź, czy pole Adres odnośnika obsługuje mechanizmy dynamicznego podstawiania wartości, takie jak znaczniki.
Administrator chce udostępnić użytkownikom przycisk pobierający nazwę aktualnie przeglądanego zgłoszenia. Po kliknięciu przycisku system wysyła żądanie do API, a następnie wyświetla odpowiedź.
Przykładowa konfiguracja:
| Pole | Wartość |
|---|---|
| Typ działania | Żądanie |
| Tekst przycisku | Pobierz nazwę zgłoszenia |
| Metoda | GET |
| Gdzie wykonać żądanie | Frontend |
| Adres żądania | Adres API zawierający identyfikator zgłoszenia |
| Ufaj wszystkim certyfikatom | Wyłączone |
| Czekaj na odpowiedź | Włączone |
W polu Adres żądania wpisz odpowiedni punkt końcowy API. Jeśli adres ma zawierać identyfikator bieżącego zgłoszenia, możesz wstawić go za pomocą kreatora znaczników, dostępnego po kliknięciu ikony nożyczek. W tym przykładzie znacznik {{TicketId}} zostanie zastąpiony identyfikatorem zgłoszenia aktualnie przeglądanego przez użytkownika.
Adres może na przykład wyglądać następująco:
https://mintsd.opgksoftware.com/api/tickets/{{TicketId}}
Aby wyświetlić odpowiedź otrzymaną z systemu docelowego, włącz opcję Czekaj na odpowiedź. Następnie w polu Szablon HTML okna odpowiedzi utwórz szablon wyświetlający zwrócone dane. W tym przykładzie potrzebny jest tylko parametr nazwy.
Przykładowy szablon:
<div>
<strong>Ticket name:</strong> {{response.data.name}}
</div>
Wygląd odpowiedzi można dostosować, wpisując kod HTML wraz ze stylami.
Poniżej przedstawiono przykładową konfigurację:
Po zapisaniu konfiguracji użytkownicy mogą kliknąć przycisk Pobierz nazwę zgłoszenia.
System wysyła żądanie GET pod wskazany adres, a odpowiedź jest udostępniana w skonfigurowanym oknie.
Rzeczywisty wynik zależy od danych zwróconych przez API i konfiguracji systemu docelowego.
Pole Regex (wyrażenie regularne) pozwala wybrać zdefiniowany wzorzec i waliduje wpisaną wartość. Wartość musi pasować do wybranego wyrażenia regularnego.
Przykładowo po wybraniu wzorca adresu e-mail klient lub agent musi podać poprawny adres e-mail.
Ten typ korzysta ze słowników dodawanych i konfigurowanych w sekcji słowników. Wartość wybiera się z gotowej listy elementów, na przykład listy rozwijanej.
W poniższym przykładzie wybrano własny słownik typów oprogramowania.
Agent lub klient wybiera pozycję z listy podczas tworzenia zgłoszenia, jeśli jego typ zawiera pole słownikowe, albo w szczegółach zgłoszenia, jeśli ma odpowiednie uprawnienia. Tak samo działa to przy tworzeniu i edycji zasobu, gdy atrybut słownikowy jest przypisany do jego kategorii.
Aby pozwolić agentom dodawać wartości słownika podczas tworzenia lub edycji zgłoszenia, kliknij przycisk i zaznacz opcję dodawania wartości słownikowych.
Administrator musi też włączyć w roli agenta uprawnienie rozszerzania wartości słownikowych w sekcji Użytkownicy → Role.
Od tej chwili agent może dodawać wartości do wybranego słownika.
To pole określa relację do zasobu. Podobnie jak w zwykłej relacji dostępne są dwa rodzaje:
Następnie w polu wzorca wybierz, czego ma dotyczyć relacja.
To pole określa relację do kontraktu. Podobnie jak w zwykłej relacji dostępne są dwa rodzaje:
Następnie w polu wzorca wybierz, czego ma dotyczyć relacja.
To pole określa relację do firmy. Podobnie jak w zwykłej relacji dostępne są dwa rodzaje:
Następnie w polu wzorca wybierz, czego ma dotyczyć relacja.
To pole określa relację do użytkownika. Podobnie jak w zwykłej relacji dostępne są dwa rodzaje:
Następnie w polu wzorca wybierz, czego ma dotyczyć relacja.
Na drugiej karcie zarządzasz uprawnieniami do przeglądania i edytowania informacji o zgłoszeniach, osobno dla każdego typu.
Najpierw wybierz z listy ogólny rodzaj ról.
Mogą to być role agentów utworzone w sekcji Administrator → Agenci → Role lub role firmowe z sekcji Administrator → Firmy → Zarządzanie firmami.
Z drugiej listy wybierz konkretną rolę, której uprawnienia chcesz zmienić.
Poniżej pokazano wybór ról agentów, a następnie roli Service Desk Agent. Zmiany będą dotyczyć tej roli.
Zaznacz odpowiednie pola po prawej stronie typów zgłoszeń. Można też osobno nadawać i odbierać uprawnienia do każdego atrybutu.
Dostępne są dwa rodzaje uprawnień:
Zaznaczenie odczytu nie włącza aktualizacji.
Zaznaczenie aktualizacji automatycznie włącza również odczyt, ponieważ obejmuje przeglądanie i zmianę treści.
Po zakończeniu kliknij przycisk . W przeciwnym razie przy opuszczaniu sekcji pojawi się informacja o niezapisanych zmianach.
Atrybuty warunkowe określają, kiedy pokazać lub ukryć pole zgłoszenia na podstawie wartości innych pól.
Aby dodać atrybut warunkowy, kliknij przycisk . Otworzy się formularz konfiguracji.
Kolejność: liczba całkowita określająca kolejność wykonywania działań. Reguła z niższą liczbą jest wykonywana wcześniej.
Nazwa: nazwa konfiguracji.
Opis: opis konfiguracji.
Zatrzymaj po dopasowaniu: po spełnieniu reguły system kończy dalsze wyszukiwanie.
Kategoria: wybór typu zgłoszenia.
Pole zależne: pole pokazywane lub ukrywane zgodnie z typem działania.
Typ działania: „Widoczne” lub „Ukryte”. Przy opcji widoczności pole zależne jest początkowo ukryte i pojawia się po spełnieniu warunków. Opcja ukrywania działa odwrotnie.
Łączenie warunków: AND wymaga spełnienia wszystkich warunków, a OR przynajmniej jednego.
Pola warunkujące: pola sprawdzane przy podejmowaniu decyzji o pokazaniu lub ukryciu pola zależnego.
Operator logiczny: jeden z czterech operatorów:
- Equals: wartość musi być równa podanej.
- NotEquals: wartość musi być różna od podanej.
- Contains: musi zawierać podaną wartość.
- NotContains: nie może zawierać podanej wartości.
Wartość: wartość używana przy sprawdzaniu warunku.
Zatrzymaj po dopasowaniu: jeśli jest kilka warunków, po spełnieniu jednego z nich system nie sprawdza kolejnych.
W tej konfiguracji pole „Int” jest początkowo ukryte. Pojawi się, gdy pole „Description” będzie równe wartości „Problem”.
Kolejny warunek można dodać przyciskiem .
Aby zakończyć konfigurację, kliknij przycisk .
U góry karty pól niestandardowych dostępny jest eksport ustawień.
Funkcja zapisuje ustawienia do pliku CSV lub XLSX.
Jest przydatna na przykład przy sprawdzaniu, czy ktoś przypadkowo usunął część konfiguracji lub całą strukturę. Pozwala również porównać strukturę typów zgłoszeń przed większą aktualizacją Mint lub bazy danych i po niej.
Przyciskiem wyeksportujesz podstawową strukturę, a przyciskiem uprawnienia do typów zgłoszeń.
W tej sekcji możesz przeglądać, tworzyć, edytować i usuwać szablony dostępne w systemie. Szablon składa się z komponentów tworzonych w odpowiedniej sekcji.
Szablony służą między innymi do wiadomości e-mail, takich jak potwierdzenie konta, automatycznych odpowiedzi w komunikacji zgłoszenia oraz gotowych wiadomości przyspieszających pracę agenta.
Możesz dodać dowolną liczbę szablonów z często używanymi odpowiedziami dla klientów.
Mint Service Desk zawiera także gotowe szablony do wyboru.
Aby utworzyć szablon, kliknij przycisk . Pamiętaj, aby wcześniej utworzyć potrzebne komponenty w sekcji komponentów.
W formularzu tworzenia podaj wymaganą nazwę oraz opcjonalny opis.
Wybierz komponenty tworzące szablon: temat, nagłówek, treść i stopkę. Treść jest wymagana, pozostałe części są opcjonalne.
W niektórych zastosowaniach warto użyć więcej niż samej treści. Na przykład szablon e-maila potwierdzającego adres powinien zawierać także temat, a nagłówek i stopka mogą uzupełnić wiadomość.
Następnie wybierz typ szablonu: systemowy lub odpowiedź niestandardowa.
Typ systemowy służy do wiadomości wysyłanych automatycznie w odpowiedzi na określone zdarzenia.
Typ odpowiedzi niestandardowej służy do gotowych wiadomości, których agenci używają podczas ręcznego odpowiadania klientom.
Zapisz zmiany przyciskiem .
Utworzony szablon można później zmienić przyciskiem albo usunąć przyciskiem . Usunięcie szablonu nie usuwa użytych w nim komponentów.
Komponenty służą do budowania szablonów wiadomości, na przykład podziękowania wysyłanego po utworzeniu zgłoszenia.
Szablon może zawierać kilka rodzajów komponentów. W tej sekcji przygotowuje się je do późniejszego wykorzystania.
MINT Service Desk obsługuje cztery typy: temat, nagłówek, treść i stopkę.
Aby utworzyć komponent, kliknij „Dodaj nową wartość”.
W formularzu wpisz nazwę komponentu i wybierz jego typ: temat, nagłówek, treść albo stopka.
W sekcji zawartości przygotuj tekst i sformatuj go edytorem. Możesz dodać pola dynamiczne, które zostaną automatycznie uzupełnione danymi systemowymi w chwili użycia szablonu zawierającego ten komponent.
Kliknij ikonę nożyczek pod treścią i wybierz potrzebne pola dynamiczne z menu.
Po zakończeniu kliknij przycisk .
Komponent można później edytować przyciskiem lub usunąć przyciskiem .
Nadawaj komponentom i szablonom czytelne nazwy, aby łatwo odnaleźć je podczas konfiguracji automatycznych wiadomości.
W tej sekcji dodaje się do MINT Service Desk szablony dokumentów jako pliki zewnętrzne. Agenci mogą później używać ich w szczegółach zgłoszenia.
Domyślny widok pokazuje listę przesłanych szablonów dokumentów.
Aby dodać szablon, kliknij przycisk dodawania.
W formularzu nadaj szablonowi nazwę i wybierz kolejki. Szablon będzie dostępny wyłącznie dla zgłoszeń utworzonych w tych kolejkach lub do nich przeniesionych. Możesz też dodać opis.
Dołącz plik z przygotowanym szablonem. MINT Service Desk obsługuje tylko format .docx.
Szablon przygotuj w zewnętrznym programie, na przykład Microsoft Word lub innym edytorze zapisującym pliki DOCX.
Znaczniki w szablonie są uzupełniane danymi systemowymi. Na przykład {{Company}} zostanie po użyciu szablonu przez agenta zastąpione nazwą firmy klienta. Wstaw {{Company}} w miejscu przeznaczonym na tę nazwę.
W szablonie dokumentu można używać następujących pól:
| Znacznik | Miejsce użycia | Opis |
|---|---|---|
| {{PrintDate}} | Szczegóły zgłoszenia | Data utworzenia podglądu zgłoszenia w PDF. |
| {{TicketName}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Nazwa lub temat zgłoszenia. |
| {{TicketNumber}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Numer zgłoszenia. |
| {{Customer}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Nazwa właściciela, czyli osoby, która utworzyła zgłoszenie. |
| {{Company}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Firma właściciela zgłoszenia. |
| {{Status}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Bieżący status zgłoszenia. |
| {{Assignee}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Agent przypisany do zgłoszenia. |
| {{Queue}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Nazwa kolejki zgłoszenia. |
| {{TicketType}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Nazwa typu zgłoszenia. |
| {{Priority}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Priorytet zgłoszenia. |
| {{Service}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Nazwa wybranej usługi. |
| {{Age}} | Szczegóły zgłoszenia > Szczegóły | Wiek zgłoszenia w godzinach lub dniach. |
| {{TicketCreationDate}} | Pulpit agenta lub klienta | Dokładna data utworzenia zgłoszenia. |
Można też używać znaczników pól niestandardowych z sekcji zgłoszeń i użytkowników. Ich schemat wygląda następująco:
{{GroupName:AttributeName}}
Przykład:
Znaczniki atrybutów Desktop i Laptop w grupie Hardware mają postać {{Hardware:Desktop}} oraz {{Hardware:Laptop}}.
Jeżeli w sekcjach użytkowników i zgłoszeń istnieją grupa i atrybut o tych samych nazwach, MINT użyje wartości pola niestandardowego zgłoszenia.
Poniżej pokazano przykładowy przygotowany szablon dokumentu.
Znaczniki wyróżniono kolorem niebieskim.
Gotowy szablon prześlij do MINT Service Desk. W sekcji plików kliknij pole dołączania pliku.
W oknie wyboru pliku znajdź i dołącz przygotowany szablon. W sekcji plików pojawi się jego miniatura.
Aby usunąć plik i dodać inny, najedź na miniaturę i kliknij „X” w jej prawym górnym rogu.
Po sprawdzeniu danych kliknij przycisk . Szablon pojawi się na liście.
Agent może teraz używać go podczas komunikacji z klientem w szczegółach zgłoszenia. Opisano to w części Agent → Szczegóły zgłoszenia.
Tutaj znajdują się wszystkie utworzone podpisy. Aby dodać podpis, kliknij przycisk . Otworzy się formularz tworzenia.
Uzupełnij dwa pola:
Podpis można wzbogacić o pola niestandardowe, pogrubienie, podkreślenie i inne formatowanie.
Po uzupełnieniu pól kliknij przycisk .
Tutaj określa się ustawienia dla kolejki lub typu zgłoszenia.
Można na przykład ustawić ponowne otwieranie zamkniętego zgłoszenia w wybranej kolejce po otrzymaniu nowego artykułu.
Po otwarciu karty pojawia się lista dostępnych konfiguracji.
Aby utworzyć konfigurację, kliknij przycisk .
Formularz jest podzielony na dwie części. W pierwszej uzupełnij pola:
Poniżej są dwie opcje:
Przycisk w prawym dolnym rogu tej części dodaje kolejny warunek.
W pokazanej konfiguracji reguła działa, gdy kolejka to Q1 LUB typ zgłoszenia to T1.
Druga część zawiera pola:
Przykład prostej konfiguracji:
W tej części administrator konfiguruje reguły powiadomień dla statusów oczekiwania na automatyczne zamknięcie. Powiadomienia pojawiają się wraz z upływem czasu, którego długość określa się w sekcji Zgłoszenia → Statusy.
Aby dodać konfigurację, kliknij przycisk , wpisz nazwę i kliknij „Nowy wiersz”.
W nowym wierszu uzupełnij nazwę pozycji i procent czasu, po którym ma uruchomić się powiadomienie. Kolejne powiadomienia dodaje się przyciskiem nowego wiersza. Zapisaną konfigurację można zmieniać, a zbędne wiersze usuwać przyciskiem .
Po uzupełnieniu pól kliknij przycisk . Konfiguracja pojawi się na liście zasad przypomnień.
Przypisywanie konfiguracji do statusu Pending Autoclose opisano w sekcji Zgłoszenia → Statusy (przejdź do opisu), a konfigurację powiadomień w sekcji Powiadomienia (przejdź do opisu).
Administrator może tu skonfigurować kategorie grup kontaktów dostępne w profilach agentów:
Po otwarciu karty kategorii grup kontaktów pojawia się główna strona konfiguracji.
Aby dodać kategorię, kliknij przycisk w prawym górnym rogu, wpisz nazwę i zapisz przyciskiem w prawym dolnym rogu.
Nowa kategoria pojawi się na liście.
Od tej chwili agenci mogą wybierać nową kategorię w sekcji Grupa kontaktów w swoim profilu. Przejdź do opisu sekcji Grupa kontaktów.
W sekcji usług portalu administratora tworzysz i edytujesz kontrakty, typy kontraktów, usługi, kalendarze oraz parametry SLA.
W tej części dodajesz kontrakty i zarządzasz ich parametrami, kalendarzami oraz priorytetami.
Aby dodać kontrakt, kliknij przycisk obok pola wyszukiwania po prawej stronie. Otworzy się nowa sekcja.
Zaznacz włączenie kontraktu, aby był aktywny i możliwy do przypisania do zgłoszenia. Wpisz nazwę kontraktu, opcjonalnie opis, a następnie wybierz firmę i usługę. Mint Service Desk zawiera jedną firmę domyślną. Wybierz również przynajmniej jeden typ kontraktu.
Opcja włączenia bez firmy pozwala aktywować kontrakt bez wskazywania firmy.
Opcja włączenia dla wszystkich firm ukrywa pole wyboru firmy, ponieważ kontrakt będzie dostępny dla każdej z nich.
Nową usługę można też dodać przyciskiem po prawej stronie. Otwiera on ten sam formularz, który służy do tworzenia usługi w sekcji usług.
Jeśli wybór usługi ma być obowiązkowy podczas tworzenia zgłoszenia, zaznacz opcję „Usługa wymagana”.
Po wybraniu lub utworzeniu usługi dodaj priorytety dostępne dla zgłoszeń związanych z kontraktem. Będą widoczne w formularzu nowego zgłoszenia. Priorytety można też tworzyć i zarządzać nimi w osobnej sekcji priorytetów, opisanej w podręczniku.
Na końcu dodaj parametry. Wybierz istniejący zestaw z listy, jeśli został utworzony w sekcji parametrów SLA, albo kliknij , aby utworzyć nowy zestaw w osobnym oknie.
Szczegółowy proces tworzenia parametrów opisano w części „Parametry SLA”.
Po zakończeniu kliknij przycisk .
Konfiguracja typów kontraktów przebiega tak samo jak konfiguracja pól niestandardowych użytkowników lub zgłoszeń, ale bez części dotyczącej uprawnień.
Po wybraniu przygotowanego typu podczas konfiguracji kontraktu po prawej stronie pojawią się dodatkowe pola.
Okres obowiązywania kontraktu
Możesz określić okres, w którym kontrakt będzie dostępny do wyboru w szczegółach zgłoszenia.
Godziny miesięcznie
Możesz ustawić liczbę godzin rozliczanych miesięcznie w ramach kontraktu. Pole jest powiązane z czasem poświęconym w szczegółach zgłoszenia. Po ustawieniu i zapisaniu limitu pojawią się dodatkowe informacje o czasie.
W tej części systemu dodajesz i zarządzasz usługami.
Kliknij przycisk , aby otworzyć sekcję dodawania usługi.
Wpisz wymaganą nazwę usługi, oznaczoną symbolem *. Opcjonalnie dodaj opis.
Wybierz także typy zgłoszeń i domyślną kolejkę, dla których usługa będzie dostępna. Kliknij przycisk , aby zapisać.
Istniejącą usługę można zmienić przyciskiem lub usunąć przyciskiem .
Przycisk dodaje usługę podrzędną. Nowa pozycja pojawi się bezpośrednio pod usługą nadrzędną.
Kalendarze definiują tygodniowe okresy dostępności, na przykład godziny wsparcia dla klientów. Można je następnie przypisać do zestawów parametrów SLA. Więcej informacji znajduje się w części Usługi → Parametry SLA.
Aby dodać kalendarz, kliknij . Otworzy się definicja tygodnia ze szczegółami po prawej stronie.
W szczegółach wpisz nazwę kalendarza i wybierz właściwą strefę czasową. Możesz dodać wiele wyłączeń, na przykład święta i dni wolne, kiedy wsparcie jest niedostępne.
W głównej sekcji definicji tygodnia dodaj godziny wsparcia dla poszczególnych dni.
Kliknięcie jednogodzinnego przedziału otwiera okno, w którym można zmienić godzinę i dzień rozpoczęcia oraz zakończenia.
Aby usunąć przedział, kliknij . Aby anulować niezapisane zmiany, kliknij .
Po zakończeniu kliknij przycisk .
Można też zaznaczyć większy przedział. Kliknij początek, przytrzymaj lewy przycisk myszy i przeciągnij kursor w pionie lub poziomie.
Po zwolnieniu przycisku zaznaczony obszar zostanie wyróżniony i pojawi się opisane okno. W ten sposób jednym ruchem możesz wybrać na przykład te same godziny wsparcia od poniedziałku do piątku.
Jeżeli w otwartym oknie zmienisz godziny lub dni początku i końca, a następnie klikniesz , okno się zamknie, a zaznaczony obszar zaktualizuje.
Istniejący przedział można zmienić na dwa sposoby.
Pierwszy to przeciągnięcie ikony w prawym dolnym rogu przedziału przy przytrzymanym lewym przycisku myszy.
Drugi to kliknięcie przedziału i zmiana zakresu dni oraz godzin w otwartym oknie.
Po sprawdzeniu szczegółów i godzin wsparcia kliknij przycisk . Nowy kalendarz pojawi się na liście.
Aby później zmienić przedziały, kliknij przycisk , który otwiera edycję kalendarza.
Zbędny kalendarz można usunąć przyciskiem , potwierdzając przyciskiem „Tak”.
W tej części tworzysz i edytujesz zestawy parametrów przypisywane podczas tworzenia lub edycji SLA.
Aktywacja SLA w zgłoszeniu przebiega według poniższego schematu.
1. Nowe zgłoszenie
Proces rozpoczyna się od nowego zgłoszenia.
2. Sprawdzenie przypisanego kontraktu
Jeżeli kontrakt jest przypisany: system sprawdza jego zgodność z typem zgłoszenia i priorytetem SLA.
3. Sprawdzenie, czy zgłoszenie ma jednocześnie firmę i usługę
Jeżeli tak: system pobiera kontrakty pasujące do firmy i usługi, a następnie sprawdza ich zgodność z typem zgłoszenia i priorytetem SLA.
Jeśli kontrakt jest odpowiedni: przypisuje go do zgłoszenia i kończy algorytm.
Jeśli kontrakt nie jest odpowiedni: sprawdza, czy zgłoszenie ma firmę.
Jeżeli tak: pobiera kontrakty dostępne dla wszystkich firm.
Jeżeli nie: pobiera kontrakty dla zgłoszeń bez przypisanej firmy. Następnie sprawdza zgodność pobranych kontraktów z typem zgłoszenia i priorytetem SLA.
4. Sprawdzenie, czy zgłoszenie ma firmę LUB usługę
Jeżeli ma firmę lub usługę: system pobiera kontrakty przypisane do tej firmy lub usługi i sprawdza ich zgodność z typem zgłoszenia oraz priorytetem SLA.
Jeżeli nie ma ani firmy, ani usługi: system pobiera kontrakty dla zgłoszeń bez przypisanej firmy i sprawdza zgodność z typem zgłoszenia oraz priorytetem SLA.
5. Brak odpowiednich kontraktów
Jeżeli znalezione wcześniej kontrakty nie pasują, system próbuje ustalić parametry SLA na podstawie kolejki zgłoszenia. Jeśli nie znajdzie odpowiednich parametrów, kończy proces bez przypisania SLA.
Aby dodać zestaw parametrów, kliknij przycisk obok pola wyszukiwania po prawej stronie. Otworzy się nowa sekcja.
Wpisz nazwę zestawu i wybierz kalendarz z listy. Jeśli lista jest pusta, utwórz przynajmniej jeden kalendarz w odpowiedniej sekcji.
Następnie ustaw czasy eskalacji. Możesz wskazać więcej niż jeden typ zgłoszenia i priorytet, dla których będą obowiązywać.
Dla czasów eskalacji określa się cztery rodzaje przypomnień:
Kolejne czasy eskalacji można dodać przyciskiem .
Dla czasów eskalacji określ moment, w którym agent lub inna wybrana osoba otrzyma powiadomienie o upływającym czasie na wykonanie czynności.
Na przykład 10% z 240 minut oznacza powiadomienie po 24 minutach od rozpoczęcia odliczania.
Pierwsze pole, 10%, określa procent dostępnego czasu. Drugie, 240 minut, określa cały okres na wykonanie czynności przed końcem licznika i naruszeniem warunków SLA.
W polu odbiorców powiadomień można dodać wiele osób. Powiadomienia mogą też trafiać do użytkowników określonej roli albo wszystkich przypisanych do wybranej kolejki.
Aby powiadomienia działały, w ich konfiguracji administrator musi wskazać odpowiednich odbiorców: ticket.mentioned_user, ticket.mentioned_role, ticket.mentioned_queue.
Na samym dole dostępna jest opcja Wymuś eskalację.
W pierwszym polu wybierz jeden z czterech rodzajów czasu:
W kolejnym polu wpisz liczbę od 0 do 100 określającą procent czasu, po którym ma być dostępne wymuszenie eskalacji.
W trzecim polu określ, ile razy klient będzie mógł eskalować zgłoszenie.
Użytkownik może eskalować zgłoszenie pięć razy po upływie 50% czasu odpowiedzi. Połowa ze 120 minut to 60 minut, więc opcja stanie się dostępna po godzinie.
Kliknij przycisk , aby zakończyć tworzenie parametrów SLA.
Na pasku menu w prawym górnym rogu portalu agenta znajduje się przycisk tworzenia zasobu.
Kliknięcie otwiera formularz nowego zasobu.
Wpisz wymaganą nazwę i wybierz kategorię; pola obowiązkowe oznaczono symbolem *. Opcjonalnie dodaj szczegółowy opis i załączniki, na przykład zdjęcia lub pliki PDF.
Administrator może przypisać zasób konkretnemu agentowi lub użytkownikowi firmy, na przykład urządzenie mobilne używane przez agenta.
Po uzupełnieniu danych kliknij przycisk .
Formularz zostanie odświeżony. Po prawej pojawią się dodatkowe atrybuty dostępne dla wybranej kategorii zasobów. Możesz je tworzyć i zarządzać nimi w sekcji Zasoby → Definicja zasobów.
Po uzupełnieniu dodatkowych danych zaktualizuj zasób przyciskiem .
Lista zasobów pozwala przeglądać i zmieniać wszystkie zasoby w systemie.
Zasoby można filtrować według kategorii i okresu dodania. Przycisk czyści aktywne filtry. Pojedyncze wybory kategorii, filtrów i wartości atrybutów można usuwać przyciskiem lub obok pozycji.
W dolnej części widoku, zależnie od kategorii, dostępne są dodatkowe filtry. Pojawiają się tylko dla atrybutów oznaczonych jako filtr wyszukiwania podczas tworzenia struktury zasobów w sekcji Zasoby → Definicja zasobów → Struktura zasobów.
Kliknij przycisk , aby zobaczyć wszystkie dostępne filtry.
Wybierz jeden lub kilka filtrów, na przykład model procesora. Lista wyników zostanie odświeżona.
Filtry odpowiadają atrybutom zasobów z wybranych kategorii. Możesz użyć kilku naraz; każdy kolejny wybór aktualizuje wyniki.
Aby pokazać więcej informacji i kolumn, użyj przycisku właściwości kolumn , opisanego wcześniej.
Pole wyszukiwania pozwala znaleźć konkretny zasób, na przykład po nazwie. Zakres wyszukiwania zależy od zaznaczeń w sekcji „Szukaj według” w oknie właściwości kolumn.
Kliknij nazwę zasobu, aby otworzyć jego szczegóły.
Z tego widoku przejdziesz do edycji przyciskiem .
Aby wyeksportować zasób do pliku PDF, kliknij .
Aby wydrukować kod QR, kliknij . Otworzy się widok drukowania. Plik zawiera kod QR i informacje skonfigurowane w sekcji Ustawienia → Ogólne → Zasoby.
Przycisk otwiera historię zasobu jako tabelę zmian.
Przy każdej zmianie jest przycisk , który rozwija dodatkowe szczegóły.
Edycję można też otworzyć bezpośrednio z listy zasobów przyciskiem po prawej stronie.
Aby usunąć zasób z głównej listy, kliknij przycisk obok edycji i potwierdź przyciskiem „Tak”.
Jeżeli zasób jest powiązany ze zgłoszeniami, ich listę otworzysz przyciskiem w widoku edycji zasobu.
Administrator może zmieniać wszystkie atrybuty i informacje, w tym kategorie. Może także dodawać i usuwać użytkowników w sekcji przypisanych użytkowników. Po usunięciu przypisania użytkownik próbujący otworzyć zasób otrzyma komunikat o zmianie uprawnień.
W tej części dostosujesz strukturę kategorii zasobów, grup atrybutów oraz poszczególnych atrybutów i ich wartości. Możesz również zmieniać uprawnienia do ich przeglądania i edycji.
Na karcie „Struktura zasobów” konfigurujesz kategorie, grupy atrybutów, pola i ich wartości.
Domyślnie zawartość pozycji jest zwinięta i widoczna jest tylko nazwa typu.
Aby rozwinąć pełną zawartość, kliknij przycisk po lewej stronie nazwy.
Można tworzyć kategorie zasobów, na przykład „Sprzęt — telefony” lub „Oprogramowanie”. Kliknij puste pole dodawania kategorii, wpisz nazwę i naciśnij Enter albo przycisk zapisu.
Aby zmienić nazwę kategorii, kliknij ją, wprowadź zmianę i naciśnij Enter.
Aby usunąć kategorię, kliknij ikonę kosza po prawej stronie. Pojawi się prośba o potwierdzenie.
Kliknij „Tak”, aby usunąć kategorię. Wraz z nią zostaną usunięte wszystkie dodane grupy atrybutów i pojedyncze atrybuty.
Tworzenie i edycja grup działa podobnie jak obsługa kategorii.
Kliknij puste pole „Dodaj grupę” i wpisz nazwę.
Naciśnij Enter. Próba zapisu przyciskiem po prawej stronie wyświetli komunikat, że grupa musi mieć przynajmniej jeden atrybut. Dodaj go przed zapisaniem grupy.
Aby zmienić nazwę grupy, kliknij ją, wpisz nową i zatwierdź klawiszem Enter.
Aby usunąć grupę, kliknij ikonę kosza po prawej stronie. Usunięte zostaną również atrybuty należące do grupy.
Atrybuty to pola przechowujące szczegółowe informacje o zasobach. Każda grupa musi zawierać przynajmniej jeden atrybut, aby można ją było zapisać.
Dodawanie i edycja nazwy oraz usuwanie atrybutu działają tak samo jak w przypadku kategorii i grup.
Po wpisaniu i zatwierdzeniu nazwy wybierz typ atrybutu. Zaznacz też, czy ma być dostępny jako filtr wyszukiwania na liście zasobów i czy ma umożliwiać wybór wielu wartości.
Wybierz rodzaj atrybutu z listy typów.
Dostępne typy to: pula, liczba całkowita, data, liczba rzeczywista, tekst, relacja, zakres dat, zakres liczbowy, geolokalizacja, obszar tekstowy, data alertu, załącznik, wybór pojedynczy, pole wyboru, etykieta, wyrażenie regularne, słownik, relacje do zasobu, zgłoszenia, kontraktu, firmy i użytkownika oraz odbiorca subskrypcji.
Typy atrybutów opisano w części Zgłoszenia → Pola niestandardowe → Struktura zgłoszeń.
Druga karta, „Uprawnienia do zasobów”, pozwala nadawać i odbierać prawa odczytu oraz aktualizacji kategorii, zasobów i atrybutów. Zaznaczenie aktualizacji automatycznie włącza także odczyt.
W pierwszym polu wybierz ogólny rodzaj ról: na przykład role agentów z sekcji Agenci → Role lub role firmowe, definiowane osobno dla każdej firmy w części ról w szczegółach firmy.
Z drugiej listy wybierz konkretną rolę, której uprawnienia chcesz zmienić.
Pole wyszukiwania kategorii poniżej pozwala znaleźć kategorię po nazwie bez przewijania całej listy.
Dostępne są dwa rodzaje uprawnień:
Zaznaczenie odczytu nie włącza aktualizacji.
Przy zaznaczeniu aktualizacji system włącza także odczyt, ponieważ zmiana danych zasobu wymaga dostępu do ich podglądu.
Aby zmienić uprawnienia dla całej kategorii, zaznacz pola odczytu lub aktualizacji obok jej nazwy.
Możesz też osobno ustawić uprawnienia do wybranych atrybutów, zaznaczając pola obok nich.
Po zakończeniu kliknij przycisk po prawej stronie. Bez zapisu system poinformuje o niezapisanych zmianach przy próbie opuszczenia sekcji.
Ta sekcja opisuje integracje przez API oraz import z pliku CSV.
W tej części można zintegrować zasoby z Lansweeper. Kliknij przycisk .
W polu nazwy wpisz nazwę widoczną na liście integracji. W polu definicji wybierz Lansweeper.
Zakończ pierwszy etap konfiguracji przyciskiem .
Wróć do listy integracji zasobów i otwórz wybraną konfigurację do edycji.
Dalsza konfiguracja jest podobna do integracji użytkowników opisanej w części Użytkownicy → Integracje użytkowników.
Import zasobów z pliku CSV pozwala dodawać nowe zasoby i aktualizować istniejące w Mint Service Desk. Poniżej opisano konfigurację mapowania danych i przykłady obu operacji.
Przed konfiguracją integracji utwórz kategorię zasobów w panelu administratora, w sekcji Zasoby → Definicja zasobów. W razie potrzeby dodaj do niej pola niestandardowe. W poniższym opisie zakładamy istnienie kategorii i dwóch pól niestandardowych.
Otwórz sekcję Zasoby → Integracje zasobów. Główny widok zawiera tabelę zapisanych konfiguracji z kolumnami:
Aby utworzyć konfigurację, kliknij plus w prawym górnym rogu strony.
W formularzu tworzenia integracji wpisz dowolną nazwę i wybierz typ definicji CSV, czyli integrację zasobów z pliku CSV.
Po zapisaniu danych otworzą się ustawienia konfiguracji.
W sekcji Konfiguracja zasobów dostępne są następujące pola:
Typ mapowania zasobów: określa kolumnę lub pole niestandardowe używane do rozpoznania unikalności zasobu w Mint Service Desk. Jeśli podana wartość już istnieje, importer aktualizuje odpowiadający jej zasób. Jeśli nie, tworzy nowy. Dostępne opcje:
Id: unikalny identyfikator zasobu w Mint Service Desk.
Subject: nazwa zasobu.
CustomField: wyświetla dodatkowe pole wyboru identyfikatora atrybutu jako klucza.
Wybierz istniejące pole niestandardowe jako klucz zasobu. Najpierw wskaż kategorię, a następnie przypisane do niej pole.
Wybrane pole staje się kluczem głównym używanym przez importer.
Nazwa kolumny klucza: kolumna CSV odpowiadająca kluczowi wybranemu w typie mapowania zasobów.
Typ mapowania kategorii: sposób przypisywania zasobu do kategorii:
Constant: ręcznie wybrana kategoria z Mint Service Desk. Importer dodaje i aktualizuje zasoby wyłącznie w tej kategorii.
FieldsValue: wskazana kolumna CSV zawiera wartości kategorii w formacie GUID, na przykład a816f0ec-15d6-40fd-818a-fc9687c4c77c. Muszą one odpowiadać identyfikatorom kategorii w bazie Mint Service Desk.
FieldsValueWithMapping: mapowanie nazw kategorii z CSV na kategorie systemowe, także gdy nazwy się różnią. Pojawia się sekcja mapowania z polem wartości zewnętrznej kategorii i przyciskiem nowego wiersza.
W polu wartości zewnętrznej kategorii wskaż kolumnę CSV zawierającą kategorię. Kliknięcie nowego wiersza dodaje wpis nr 1 z polami wartości zewnętrznej, kategorii zasobu i przyciskiem usuwania.
We wpisie nr 1 podaj wartość z kolumny CSV, a z listy kategorii zasobów wybierz odpowiadającą jej kategorię. Przykładowo plik zawiera kolumnę IT Hardwares z wartością Computers, której ma odpowiadać systemowa kategoria Laptops. Konfiguracja wygląda następująco:
Konfiguracja wraz z plikiem CSV:
Oznacza to: pobierz dane z kolumny AssetCategories w CSV, a jeśli wartość jest równa Computers, przypisz zasób z tego wiersza do kategorii Laptops w Mint Service Desk. Tak można jednocześnie przypisywać wiele zasobów do wielu kategorii.
Nazwa kolumny nazwy zasobu: kolumna CSV odpowiadająca nazwie zasobu w systemie.
Nazwa kolumny opisu: kolumna CSV odpowiadająca opisowi zasobu.
Następna sekcja, Konfiguracja pliku, zawiera ustawienia CSV:
Ostatnia sekcja przedstawia historię synchronizacji, w tym:
Poniżej opisano import nowych zasobów oraz aktualizację istniejących.
W przykładzie istnieje definicja zasobów Laptops.
Baza zasobów jest początkowo pusta.
Chcemy zaimportować pięć zasobów: Asset1, Asset2, Asset3, Asset4 i Asset5. Każdy ma otrzymać opis Sample description.
Najpierw tworzymy plik CSV z danymi zasobów.
Następnie dodajemy konfigurację na karcie integracji zasobów, zgodnie z wcześniejszym opisem, i uzupełniamy sekcję konfiguracji zasobów.
W typie mapowania kategorii wybieramy Constant i kategorię Laptops.
Pozostawiamy średnik jako separator i klikamy „Aktualizuj”, aby zapisać dane.
Klikamy przycisk importu i wybieramy plik CSV z dysku. Po przesłaniu w prawym górnym rogu pojawiają się poniższe komunikaty i rozpoczyna się synchronizacja.
Jeśli inna synchronizacja już działa w tle, otrzymamy powiadomienie:
W sekcji Synchronizacje widoczny jest wpis ze statusem W toku.
Kliknięcie wpisu otwiera szczegóły i podgląd postępu.
Po zakończeniu status zmienia się na sukces, a zasoby zostają utworzone w systemie.
Po imporcie chcemy zaktualizować nazwy i opisy zasobów. Przed aktualizacją plik CSV wygląda następująco:
Po aktualizacji ma wyglądać tak:
Jako klucz główny wybieramy identyfikator zasobu. Identyfikator w CSV musi odpowiadać identyfikatorowi w Mint Service Desk.
Nieprawidłowe identyfikatory spowodują utworzenie nowych zasobów zamiast aktualizacji istniejących.
Importujemy zmieniony plik tak samo jak przy dodawaniu nowych zasobów. Po zakończeniu na karcie zarządzania zasobami zobaczymy zaktualizowane dane.
W tej sekcji możesz dodawać do MINT Service Desk szablony dokumentów w postaci plików zewnętrznych. Agent będzie mógł później użyć tych szablonów w widoku Szczegóły zasobu, wybierając opcję „Przygotuj dokument”. Plik szablonu należy przygotować i zapisać w formacie .doc lub .docx.
Przygotowując plik, warto używać pól szablonu (ang. snippets). Podczas generowania dokumentu zostaną one automatycznie zastąpione wartościami z wybranego zasobu.
Dostępne pola szablonu zasobu:
| Pole szablonu | Lokalizacja / zastosowanie | Opis |
|---|---|---|
| {{Name}} | Szczegóły zasobu | Nazwa zasobu. |
| {{Description}} | Szczegóły zasobu | Opis zasobu. |
| {{PrintDate}} | Generowanie dokumentu | Data wygenerowania dokumentu. |
| {{PrintDateTime}} | Generowanie dokumentu | Data i godzina wygenerowania dokumentu. |
| {{Customers}} | Szczegóły zasobu | Przypisani klienci. |
| {{Agents}} | Szczegóły zasobu | Przypisani agenci. |
| {{Company}} | Szczegóły zasobu | Firma powiązana z zasobem. |
| {{Age}} | Szczegóły zasobu | Wiek zasobu w godzinach lub dniach. |
| {{AssetCreationDate}} | Szczegóły zasobu | Dokładna data utworzenia zasobu. |
| {{Categories}} | Szczegóły zasobu | Kategorie zasobu. |
W szablonie możesz też odwołać się do pól niestandardowych przypisanych do kategorii zasobów. Użyj składni:
{{CategoryName:AttributeName}}
Na przykład dla pola niestandardowego Text w kategorii Desktop pole szablonu ma postać: {{Desktop:Text}}.
Obsługiwane typy pól niestandardowych:
Jeśli pole niestandardowe nie ma wartości, odpowiadające mu pole szablonu będzie puste w wygenerowanym dokumencie.
Aby dodać nowy plik szablonu, przejdź do „Administrator” > „Zasoby” > „Szablon dokumentu”. Zobaczysz listę utworzonych szablonów dokumentów. Możesz dodać nowy szablon, a także edytować lub usunąć istniejący. W prawym górnym rogu listy znajduje się pole wyszukiwania według nazwy szablonu.
Aby dodać nowy szablon, kliknij przycisk „+”. Otworzy się ekran tworzenia dokumentu.
W tym widoku są dostępne następujące pola:
Uzupełnij wymagane pola Nazwa i Kategorie, a następnie kliknij przycisk Dodaj plik. Otworzy się okno wyboru pliku z dysku. Wybierz plik i kliknij Otwórz. Plik zostanie przesłany do systemu. Następnie zapisz konfigurację przyciskiem Zapisz w prawym dolnym rogu. Wrócisz do listy, na której pojawi się nowo dodany szablon.
Aby wygenerować dokument dla zasobu, otwórz zasób należący do kategorii, do której przypisano szablon. Następnie kliknij Przygotuj dokument i wybierz szablon z listy.
Po wybraniu szablonu zostanie pobrany dokument z wartościami automatycznie uzupełnionymi zgodnie z konfiguracją szablonu.
Tutaj definiuje się słowniki i wartości wykorzystywane przez atrybuty słownikowe.
Można dodawać, usuwać i zmieniać słowniki oraz ich wartości. Użytkownicy widzą słownik jako listę rozwijaną z możliwością wyboru jednej wartości lub wielu, jeśli w strukturze atrybutu włączono wielokrotny wybór.
Aby utworzyć słownik, kliknij przycisk dodawania wartości po prawej stronie. Otworzy się formularz.
Wpisz nazwę, na przykład „Typy komputerów”, i wybierz typ danych z listy. W przykładzie wybieramy tekst.
Dostępne typy słowników to: znak, pole wyboru, data, liczba dziesiętna, e-mail, liczba całkowita, numer telefonu, tekst i czas.
Własne typy można utworzyć w sekcji Ustawienia pól → Wyrażenia regularne.
Kliknij przycisk . Widok się rozszerzy i umożliwi dodanie pierwszej wartości.
Przyciskiem możesz dodawać dowolną liczbę pozycji.
Wpisz każdą wartość w polu tekstowym i zatwierdź klawiszem Enter lub przyciskiem .
Podczas wpisywania możesz usunąć całą pozycję przyciskiem .
Zapisaną wartość można zmienić przyciskiem edycji lub usunąć przyciskiem .
Każda wartość może mieć wartości podrzędne. Kliknij przycisk po prawej stronie nazwy. Nowy wiersz pojawi się poniżej, z wcięciem względem wartości nadrzędnej.
Możesz dodać dowolną liczbę wartości podrzędnych.
Po zakończeniu utwórz słownik przyciskiem .
W widoku tworzenia i edycji słownika z wartościami podrzędnymi dostępne są przyciski rozwijania i zwijania struktury.
Pierwszy pokazuje wszystkie pozycje wraz z podrzędnymi, a drugi ukrywa pozycje podrzędne.
Możesz także rozwinąć tylko jedną gałąź przyciskiem lub zwinąć ją przyciskiem .
Przycisk pozwala dodawać opisy wartości według konfiguracji dostępnej pod przyciskiem . Przykładowo dla wartości Computer 1 chcemy pokazywać inną etykietę. Najpierw ustawiamy konfigurację przyciskiem i zapisujemy:
Następnie klikamy i wpisujemy nazwę, która ma być widoczna w zgłoszeniu dla tej pozycji słownika.
Po zapisaniu etykieta zostaje przypisana. Agent i klient zobaczą ją podczas wybierania wartości słownika.
Przycisk określa parametry, przy których wartość słownika ma być widoczna w zgłoszeniu. Otwiera okno dodawania warunków z przyciskami zamknięcia i zapisu. Kliknij , aby dodać wiersz.
Po lewej wybierz jeden z parametrów:
Po wyborze parametru w polu po prawej można wskazać konkretną kolejkę, typ zgłoszenia, usługę lub priorytet.
Przykładowo w słowniku Operating Systems wybieramy wartość Android.
Przyciskiem ustawiamy typ zgłoszenia Smartphone Users i zapisujemy.
Wartość słownika będzie widoczna wyłącznie dla typu zgłoszenia Smartphone Users.
Aby sprawdzić wynik, agent tworzy zgłoszenie typu Computer Users i korzysta z pola Select Operating System powiązanego ze słownikiem Operating Systems. Na liście nie ma wartości Android.
Na kolejnym zrzucie agent tworzy zgłoszenie typu Smartphone Users, korzystające z tego samego słownika. Wartość Android jest już dostępna.
Jeśli nie wybierzesz żadnych parametrów, wartości są zawsze widoczne, z uwzględnieniem uprawnień do pola niestandardowego.
W razie potrzeby można dodać więcej parametrów.
Aby zmienić słownik z głównej listy, kliknij przycisk w kolumnie działań po prawej stronie.
Wyrażenia regularne, określane też jako regex, ograniczają dopuszczalne wartości pól do konkretnego formatu. Na przykład atrybut liczby całkowitej przyjmuje tylko liczby całkowite, a atrybut e-mail poprawne adresy pocztowe.
MINT Service Desk zawiera domyślne wyrażenia regularne. Można również tworzyć własne.
Kliknij przycisk dodawania wartości obok pola wyszukiwania, aby otworzyć formularz nowego wyrażenia.
Wpisz nazwę i wzorzec dopuszczalnych wartości. Opcjonalnie zaznacz ukrycie. Kliknij przycisk , aby dodać wyrażenie do listy.
Aby zmienić istniejące wyrażenie, kliknij przycisk w kolumnie działań na liście.
Integracja importuje z CSV wartości słowników oraz ich wzorce, zamiast wymagać ręcznego wpisywania danych.
W systemie musi istnieć słownik docelowy. Utworzysz go w sekcji Ustawienia pól → Słowniki.
Otwórz Ustawienia pól → Integracje słowników. Główny widok przedstawia tabelę konfiguracji z kolumnami:
Aby utworzyć konfigurację, kliknij przycisk w prawym górnym rogu.
W formularzu tworzenia integracji wpisz nazwę i wybierz typ konfiguracji w polu definicji.
Po zapisaniu danych otworzą się ustawienia konfiguracji.
Zacznij od sekcji konfiguracji słownika.
W polu słownika do aktualizacji wybierz istniejący słownik docelowy.
Następnie uzupełnij pola:
Jeżeli słownik nie ma wzorców, w sekcji konfiguracji wzorców pojawi się komunikat informujący o ich braku.
W Mint Service Desk istnieje pusty słownik HARDWARE.
Chcemy zaimportować trzy wartości: computer, laptop, smartphone, dokładnie w tej kolejności. Wiemy, że wartości w kolumnie Value są unikalne i mogą służyć jako klucz.
Najpierw przygotuj plik CSV. W pierwszym wierszu określ nazwy kolumn:
Nazwy rozdziel ustalonym separatorem. W przykładzie używamy średnika.
Przykładowy pierwszy wiersz pliku:
key;value;positionOrder
W kolejnych wierszach wpisz dane do kolumn określonych w nagłówku.
Dla słownika HARDWARE plik ma postać:
Przykładowy plik powinien wyglądać jak poniżej:
Po przygotowaniu pliku przejdź do konfiguracji słownika i wybierz:
Uzupełnij nazwy zgodnie z pierwszym wierszem pliku:
W sekcji separatora pliku ustaw znak rozdzielający dane CSV. Domyślnie jest to średnik.
Kliknij „Aktualizuj”, aby zapisać konfigurację.
Następnie kliknij „Wybierz plik” i dołącz CSV. Synchronizacja rozpocznie się automatycznie.
Postęp pobierania wartości można śledzić na bieżąco. Kliknięcie synchronizacji otwiera szczegóły z informacjami o przebiegu i ewentualnych błędach.
Po poprawnym zakończeniu synchronizacji słownik zawiera nowe wartości z pliku CSV.
Jeśli słownik zawiera wzorce, w sekcji ich konfiguracji pojawia się przycisk .
Kliknięcie dodaje wiersz z kluczem wzorca i nazwą kolumny jego wartości. W pierwszym polu wybierz nazwę wzorca ze słownika, a w drugim podaj kolumnę pliku zawierającą importowane wartości wzorca.
Przykładowo do słownika HARDWARE dodajemy wzorzec TEST PATTERN.
Plik CSV musi zawierać dodatkową kolumnę. Jego pierwszy wiersz może wyglądać tak:
key;value;positionOrder;columnPattern1
Kolejne wiersze uzupełniamy jak wcześniej, dodając dane w columnPattern1. Przykładowy plik:
Przykładowy plik powinien wyglądać jak poniżej:
Konfiguracja powinna wyglądać następująco:
Ustaw średnik jako separator i kliknij „Aktualizuj”, aby zapisać konfigurację.
Kliknij „Wybierz plik” i dołącz odpowiedni CSV. Synchronizacja rozpocznie się automatycznie.
Postęp pobierania wartości można śledzić na bieżąco. Kliknięcie synchronizacji otwiera szczegóły przebiegu i ewentualnych błędów.
Po poprawnym zakończeniu słownik zostanie zaktualizowany danymi z CSV, a pola wzorców otrzymają nowe wartości.
W tej sekcji dostępne są wszystkie rodzaje powiadomień MINT Service Desk: systemowe, e-mail i push. Główny widok zawiera osiem gotowych powiadomień dostępnych od początku pracy z MINT.
Poniżej opisano każde z nich.
Nowy artykuł: powiadomienie o nowej wiadomości w zgłoszeniu, na przykład odpowiedzi agenta lub klienta.
Nowy komentarz: powiadomienie o wiadomości w dyskusji wewnętrznej dotyczącej konkretnego artykułu w części komunikacyjnej zgłoszenia.
Nowe zgłoszenie: powiadomienie o nowym zgłoszeniu w kolejce.
Przypomnienie: powiadomienie ustawione wcześniej w sekcji szczegółów zgłoszenia.
Zmiana kolejki: powiadomienie o zmianie kolejki zgłoszenia.
Przekroczenie SLA: powiadomienie po wyzerowaniu licznika czasu odpowiedzi, aktualizacji lub rozwiązania w zgłoszeniu z przypisanym SLA i parametrami.
Powiadomienie SLA: powiadomienie po osiągnięciu punktu eskalacji przez licznik odpowiedzi, aktualizacji lub rozwiązania. Informuje o zbliżającym się końcu czasu i konieczności działania.
Zamknięcie zgłoszenia: powiadomienie o zamknięciu zgłoszenia.
Otrzymywanie niektórych powiadomień wymaga odpowiednich uprawnień do kolejek i typów zgłoszeń nadanych przez administratora.
Nowe powiadomienie można dodać przyciskiem po prawej stronie głównego widoku.
W otwartym widoku rozpocznij konfigurację powiadomienia.
Najpierw podaj nazwę. Jest wymagana do zapisu. Możesz również dodać opis i ustawić własny kolor lub ikonę.
Aby użyć ikony, wpisz jej nazwę w polu ikony powiadomienia.
MINT obsługuje ikony z katalogu Font Awesome. Znajdź ikonę i wpisz jej nazwę w odpowiednim polu MINT Service Desk.
Ikona będzie widoczna w aktywnościach na pasku bocznym agenta lub klienta oraz w szczegółach zgłoszenia po kliknięciu ikony powiadomień .
Możesz także włączyć powiadomienie lub je wyłączyć .
Możesz określić, którzy użytkownicy będą mogli przeglądać listę swoich powiadomień i włączać lub wyłączać poszczególne pozycje. Opisano to w części Interfejs WWW → Podstawy → Powiadomienia.
Wybierz jedno lub kilka zdarzeń uruchamiających powiadomienie.
Na przykład, aby powiadamiać o zakończeniu odliczania dowolnego licznika SLA (odpowiedzi, aktualizacji lub rozwiązania), wybierz poniższe zdarzenia.
Filtry określają, których zgłoszeń mają dotyczyć powiadomienia. Po ich ustawieniu powiadomienia będą pojawiały się tylko dla zgłoszeń odpowiadających wybranym wartościom.
Poniżej znajduje się lista filtrów z opisami:
Filtry powiadomień o zgłoszeniach
| Filtr | Zgłoszenia objęte powiadomieniem | Powiązane zdarzenia |
|---|---|---|
ticket.queue | W wybranych kolejkach | Nowy artykuł; nowy komentarz; powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia; wymuszenie eskalacji SLA; przypomnienie; zmiana kolejki; zmiana przypisanego agenta; zamknięcie; zmiana statusu; przypomnienie przed zamknięciem. |
ticket.priority | Z wybranymi priorytetami | Nowy artykuł; nowy komentarz; powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia; wymuszenie eskalacji SLA; przypomnienie; zmiana kolejki; zmiana przypisanego agenta; zamknięcie; zmiana statusu; przypomnienie przed zamknięciem. |
ticket.service | Z wybranymi usługami | Powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia; wymuszenie eskalacji SLA; przypomnienie przed zamknięciem. |
ticket.assignee | Z przypisanymi wybranymi agentami | Nowy artykuł; nowy komentarz; powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia; wymuszenie eskalacji SLA; przypomnienie; zmiana kolejki; zmiana przypisanego agenta; zamknięcie; zmiana statusu; przypomnienie przed zamknięciem. |
ticket.article_author | Z określonym autorem artykułu | Nowe zgłoszenie; nowy artykuł; nowy komentarz. |
ticket.mentioned_queue | Z przypisanym SLA, w którego konfiguracji wskazano wybrane kolejki | Powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia. |
ticket.mentioned_role | Z przypisanym SLA, w którego konfiguracji wskazano wybrane kolejki | Powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia. |
ticket.mentioned_user | Z wybraną rolą wspomnianą w artykule lub przypisanym SLA, w którego konfiguracji wskazano wybranych użytkowników | Nowy artykuł; powiadomienie i przekroczenie SLA aktualizacji, odpowiedzi, rozwiązania oraz obejścia. |
ticket.user | Ze zdarzeniami wywołanymi przez użytkowników wybranych w filtrze | Nowe zgłoszenie; nowy artykuł; nowy komentarz; zmiana kolejki; zmiana przypisanego agenta. |
ticket.customer | Z przypisanym wybranym klientem | Nowe zgłoszenie; nowy artykuł; nowy komentarz; zmiana kolejki; zamknięcie; zmiana statusu. |
ticket.ticket_type | Wybranych typów zgłoszeń | Nowe zgłoszenie; nowy artykuł; nowy komentarz; zmiana kolejki; zamknięcie; zmiana statusu; wymuszenie eskalacji SLA; zmiana przypisanego agenta; przypomnienie; modyfikacja zgłoszeń podrzędnych. |
ticket.company | Z przypisanymi wybranymi firmami | Nowe zgłoszenie; nowy artykuł; nowy komentarz; zmiana kolejki; zmiana przypisanego agenta; wymuszenie eskalacji SLA. |
ticket.channel | Z artykułem w kanale e-mail lub portalu klienta | Nowe zgłoszenie. |
ticket.first_attribute_dictionary_value | Ze wskazaną wartością pola niestandardowego typu słownik | Nowe zgłoszenie; zmiana statusu. |
ticket.strikeRule | Zobacz Zgłoszenia → Zasady przypomnień w profilu administratora | Przypomnienie przed zamknięciem. |
ticket.strike | Zobacz Zgłoszenia → Zasady przypomnień w profilu administratora | Przypomnienie przed zamknięciem. |
Przykładowo ustawiasz powiadomienie o nowym artykule dla agenta przypisanego do zgłoszenia, wybierając odpowiednie zdarzenie i odbiorcę ticket.assignee. Możesz pozostawić tę konfigurację albo dodać filtry.
Aby powiadomienie dotyczyło tylko zgłoszeń przypisanych konkretnemu agentowi, wybierz go w filtrze przypisanego agenta.
Aby dodatkowo ograniczyć je do jednej kolejki, wybierz ją w filtrze ticket.queue.
Każdy filtr może zawierać wiele wartości.
Wskaż odbiorców powiadomienia, na przykład klienta, który utworzył zgłoszenie (ticket.customer), przypisanego agenta (ticket.assigne) lub subskrybentów zgłoszenia (ticket.subscribers).
Kliknij pole wyboru odbiorców, aby zobaczyć dostępne pozycje.
Z listy można dodać jedną lub kilka pozycji.
Pamiętaj, że przy odbiorcy ticket.customer system stosuje pewne ograniczenia.
W ostatniej sekcji wybierz kanał powiadomienia.
Następnie wybierz język, dla którego przygotowujesz treść.
Dla każdego języka można skonfigurować osobną treść. Agent otrzymuje powiadomienie zgodnie ze swoim językiem pracy w MINT. Jeśli tego języka nie zdefiniowano, używany jest angielski brytyjski, a jeśli i jego brakuje, pierwszy język na liście.
Przykład: Agent 1 pracuje po włosku, a Agent 2 po hiszpańsku. Administrator przygotował powiadomienie po angielsku brytyjsku i włosku. Po wystąpieniu zdarzenia Agent 1 otrzyma wersję włoską, a Agent 2 angielską, ponieważ nie przygotowano wersji hiszpańskiej.
Po wybraniu kanału i języka kliknij przycisk .
MINT Service Desk oferuje trzy kanały:
Pozycję można usunąć przyciskiem lub edytować przyciskiem .
Podczas edycji, oprócz kanału, można ustawić tytuł i własny szablon treści powiadomienia.
Na przykład dla zakończenia licznika SLA można podać tytuł „Przekroczenie SLA” i treść „Czas minął!”. Wynik wygląda jak na poniższym zrzucie.
Jeśli tytuł pozostanie pusty, system użyje wymaganej nazwy z ustawień ogólnych.
W tytule i szablonie można stosować pola dynamiczne. Przy tworzeniu powiadomienia system zastąpi je właściwymi danymi.
Aby dodać pole dynamiczne, kliknij ikonę nożyczek obok tytułu lub pod polem szablonu.
Aby skonfigurować przypomnienie, przygotuj regułę przypomnień (Strike rule) (przejdź do opisu) i przypisz ją do statusu Pending Autoclose w wybranym typie zgłoszenia (przejdź do opisu). Następnie utwórz nowe powiadomienie zgodnie z powyższą instrukcją. W sekcji Zdarzenia wybierz Ticket strike. W sekcji Filtry znajdź opcję ticket.strike. Kliknięcie tego pola wyświetli wszystkie opcje skonfigurowane w Zgłoszenia → Zasady przypomnień. Możesz wybrać jedną lub więcej wartości z listy.
W tym przykładzie pierwsze przypomnienie ma pojawić się po upływie 25% czasu do zamknięcia. Utwórz powiadomienie, uzupełnij nazwę, zdarzenia i filtr ticket.strike.
Jako odbiorcę wybierz ticket.assignee, aby powiadomienie trafiło do przypisanego agenta.
Wybierz kanał systemowy, przygotuj treść w odpowiednim języku, uzupełnij tytuł i szablon, a następnie zapisz.
Jeżeli zgłoszenie przejdzie do oczekiwania na automatyczne zamknięcie:
powiadomienie pojawi się po upływie 25% czasu określonego dla tego statusu.
Ta sekcja zawiera powiadomienia o zasobach: systemowe, e-mail i push. Główny widok pokazuje trzy gotowe powiadomienia dostępne od początku pracy z MINT.
Poniżej opisano każde z nich.
Przykład: użytkownik ustawia datę alertu na 31.05.2022 o 12:00 oraz przypomnienie na 1h. Według przykładu alert zostanie wysłany o 12:00, a przypomnienie godzinę później.
Do otrzymywania niektórych powiadomień użytkownik potrzebuje odpowiednich uprawnień do zasobów nadanych przez administratora.
Aby dodać powiadomienie, kliknij przycisk po prawej stronie głównego widoku.
W nowym widoku rozpocznij konfigurację.
Podaj wymaganą nazwę. Opcjonalnie dodaj opis i ustaw własny kolor lub ikonę.
Aby użyć ikony, wpisz jej nazwę w polu ikony powiadomienia.
MINT obsługuje ikony z katalogu Font Awesome. Wybierz ikonę i wpisz jej nazwę w odpowiednim polu.
Możesz włączyć powiadomienie przyciskiem albo wyłączyć je przyciskiem .
Możesz też wskazać rodzaj użytkowników, którzy będą widzieli powiadomienie.
Wybierz jedno lub kilka zdarzeń uruchamiających powiadomienie.
Na przykład, aby ustawić alert lub przypomnienie o zasobie, wybierz odpowiednią opcję z listy.
Tutaj wybiera się filtry powiadomień o zasobach.
Przykładowo powiadomienie o alercie lub przypomnieniu można skierować do osoby przypisanej do zasobu, wybierając odbiorcę asset.assigne. Konfigurację można pozostawić bez filtrów lub ją zawęzić.
Aby dotyczyła tylko konkretnego agenta, wybierz go w filtrze asset.assignee.
Aby ograniczyć powiadomienia do jednej kategorii zasobów, wybierz ją w filtrze assets.category.
Każdy filtr może zawierać wiele wartości.
Wskaż odbiorców, na przykład użytkownika przypisanego do zasobu lub kategorię, do której zasób należy.
Kliknij pole wyboru odbiorców, aby zobaczyć dostępne pozycje.
Możesz dodać jedną lub kilka pozycji z listy.
W ostatniej sekcji wybierz kanał powiadomienia.
MINT Service Desk oferuje trzy kanały:
Oprócz kanału można ustawić tytuł i własny szablon treści.
Na przykład dla przypomnienia o zasobie można wpisać tytuł i treść „Przypomnienie o zasobie”. Wynik pokazano poniżej.
Jeśli tytuł pozostanie pusty, system użyje wymaganej nazwy z ustawień ogólnych.
W tytule i szablonie można używać pól dynamicznych, zastępowanych właściwymi danymi podczas tworzenia powiadomienia.
Aby dodać pole dynamiczne, kliknij ikonę nożyczek obok tytułu albo pod szablonem.
Ta sekcja zawiera wszystkie powiadomienia dotyczące kontraktów: systemowe, e-mail i push.
Aby dodać powiadomienie, kliknij przycisk po prawej stronie głównego widoku i rozpocznij konfigurację.
Ustawienia ogólne
Ta sekcja działa podobnie jak w powiadomieniach o zgłoszeniach i zasobach, gdzie została opisana.
Zdarzenia
Wybierz jedno lub kilka zdarzeń uruchamiających powiadomienie.
Na przykład zdarzenie końca wsparcia wysyła powiadomienie odbiorcom po zakończeniu kontraktu.
Filtry
Tutaj wybiera się filtry powiadomienia.
Dostępne filtry:
Odbiorcy
Sekcja działa podobnie jak w powiadomieniach o zgłoszeniach i zasobach, gdzie została opisana.
Kanały
Sekcja działa podobnie jak w powiadomieniach o zgłoszeniach i zasobach, gdzie została opisana.
Ta sekcja zawiera wszystkie powiadomienia dotyczące zgód w Mint Service Desk: systemowe, e-mail i push.
Aby dodać powiadomienie, kliknij przycisk przedstawiony na , po prawej stronie głównego widoku. Następnie skonfiguruj nowe powiadomienie.
Ustawienia ogólne
Ta sekcja działa podobnie jak w powiadomieniach o zgłoszeniach i zasobach, gdzie została opisana.
Zdarzenia
Wybierz jedno lub kilka zdarzeń uruchamiających powiadomienie.
Dostępne są następujące opcje:
Filtry
Tutaj wybiera się filtry powiadomienia.
Poniżej opisano dostępne filtry:
Odbiorcy
Sekcja działa podobnie jak w powiadomieniach o zgłoszeniach i zasobach, gdzie została opisana.
Kanały
Sekcja działa podobnie jak w powiadomieniach o zgłoszeniach i zasobach, gdzie została opisana.
W tej sekcji administratorzy mogą przeglądać wszystkie powiadomienia wywołane przez system: wysłane, oczekujące na dostarczenie oraz takie, których nie udało się wysłać.
Poniżej opisano listę i informacje dostępne w tej sekcji.
U góry strony znajdują się filtry pozwalające zawęzić listę powiadomień.
Dostępne filtry:
Główną część strony zajmuje lista powiadomień. Podobnie jak w wielu innych miejscach systemu, w prawym górnym rogu znajduje się pole wyszukiwania.
Powiadomienia można wyszukiwać według kolumn, takich jak Komunikat błędu, Wpis powiadomienia i Typ. Niektóre kolumny można również sortować. Podobnie jak w innych tabelach systemu, ustawienia stronicowania pozwalają zmienić liczbę rekordów wyświetlanych na stronie.
Poniżej opisano szczegółowo kolumny tabeli, które udostępniają dodatkowe opcje lub funkcje.
Kolumna Data wysłania pozwala sprawdzić, czy powiadomienie zostało wysłane i kiedy to nastąpiło. Jeśli nie zostało wysłane, zamiast daty widoczny jest jego bieżący status. Pomaga on określić kolejne kroki podczas ustalania przyczyny braku wysyłki.
Na przykład status Oczekujące (Awaiting) oznacza, że powiadomienie może jeszcze zostać wysłane, natomiast Błąd (Error) oznacza, że nie zostanie wysłane.
Kolumna Wpis powiadomienia udostępnia najwięcej działań.
Wyświetla nazwę nadaną powiadomieniu w konfiguracji, dzięki czemu można rozpoznać właściwy wpis.
Obok nazwy powiadomienia znajduje się ikona koła zębatego.
Kliknięcie tej ikony otwiera konfigurację wybranego powiadomienia, w której można je edytować.
Kolumna udostępnia także treść powiadomienia.
Aby wyświetlić podgląd wiadomości, kliknij ikonę dymka lub nazwę powiadomienia.
Kolumna Odbiorcy pokazuje liczbę odbiorców powiadomienia.
Kliknięcie pozycji Odbiorcy otwiera okno z listą użytkowników, którzy otrzymali lub mają otrzymać powiadomienie. Lista zawiera również unikalny identyfikator każdego użytkownika nadany w Mint Service Desk.
Kolumna Powiązane identyfikatory wskazuje obiekty systemowe, które wywołały powiadomienie.
W zależności od typu powiadomienia może to być zgłoszenie, artykuł, zasób, kontrakt lub zgoda. Kolumna pokazuje identyfikator danego obiektu, np. identyfikator zgłoszenia, artykułu, zasobu, kontraktu lub zgody.
Automatyzacje wykonują działania na podstawie zdarzeń lub harmonogramu.
Aby dodać automatyzację, kliknij przycisk obok wyszukiwania po prawej stronie. Otworzy się nowa sekcja.
Wybierz automatyzację zdarzeniową lub czasową. Obie konfiguracje opisano poniżej.
W pierwszej sekcji automatyzacji zdarzeniowej, Ustawienia ogólne, wpisz nazwę. Możesz też dodać jej opis i zaznaczyć aktywność, jeśli ma działać od razu. Jeśli nie zaznaczysz tej opcji, automatyzację można później włączyć podczas edycji.
W drugiej sekcji, Zdarzenia, określa się, na co reaguje automatyzacja. Lista typów zdarzeń zawiera dwie opcje:
Po wyborze pojawia się kolejna lista, na której wskazuje się konkretne zdarzenie. Dostępne pozycje różnią się dla zgłoszenia i artykułu.
Zgłoszenie:
Artykuł:
Sekcja Filtry pozwala zawęzić zgłoszenia lub artykuły objęte automatyzacją. Dostępne filtry zależą od wybranego rodzaju zdarzenia.
Dla zgłoszenia:
Dla artykułu:
W sekcji Działania wybierasz czynności wykonywane na zgłoszeniu lub artykule po spełnieniu warunków filtrów.
Kliknij przycisk , wybierz działanie z listy i zatwierdź przyciskiem .
Poniżej opisano dostępne pozycje.
Działanie tworzenia zgłoszenia jest dostępne tylko dla zdarzeń typu zgłoszenie. Po spełnieniu warunków z sekcji Zdarzenia i Filtry automatycznie tworzy nowe zgłoszenie.
W polach Temat i Opis można używać znaczników dostępnych pod ikoną nożyczek. Są to symbole zastępowane wartościami po utworzeniu zgłoszenia.
Przykład: temat zgłoszenia ma zawierać tekst „Zgłoszenie utworzone:” i datę utworzenia. Wpisz „Zgłoszenie utworzone:” w polu tematu, a następnie kliknij ikonę nożyczek pod tym polem. W sekcji „Zgłoszenie” wybierz „Data utworzenia”. Podczas tworzenia zgłoszenia temat będzie miał postać „Zgłoszenie utworzone: {{TicketCreationDate}}”. Po jego utworzeniu znacznik {{TicketCreationDate}} zostanie zastąpiony rzeczywistą datą utworzenia.
Można używać wielu rodzajów znaczników, także odnoszących się do pól niestandardowych.
Nowe zgłoszenie można skonfigurować na dwa sposoby:
Uzupełnij pola formularza tworzenia zgłoszenia. Wszystkie ustawione tutaj wartości zostaną zapisane w nowym zgłoszeniu.
Sekcja dziedziczenia pozwala przenieść wybrane wartości ze zgłoszenia, które uruchomiło automatyzację.
Dziedziczenie można ustawić dla pól:
Wartości pól niestandardowych zgłoszenia źródłowego można przypisać do konkretnych pól typu zgłoszenia docelowego. W ten sposób przenosisz dane między różnymi typami i polami. Każde mapowanie skonfiguruj osobno.
Chcemy automatycznie tworzyć zgłoszenie typu „Reklamacja — etap 2” po zamknięciu zgłoszenia typu „Reklamacja — etap 1”.
Nowe zgłoszenie ma:
Wybierz typ zdarzenia „Zgłoszenie” i zdarzenie zmiany statusu. W filtrach ustaw status zamknięty oraz typ „Reklamacja — etap 1”.
Dodaj działanie tworzenia zgłoszenia, a w polach dziedziczonych wybierz firmę, użytkownika firmy, temat i kolejkę. Każde pole dodaj osobno przyciskiem .
Dodaj także pola niestandardowe. Pojawi się przycisk nowego wiersza. Kliknij go, aby dodać dwie listy: po lewej wybierz pole tekstowe typu „Reklamacja — etap 1”, a po prawej pole typu „Reklamacja — etap 2”.
W formularzu zgłoszenia ustaw typ „Reklamacja — etap 2”, uzupełnij opis i zapisz konfigurację.
Konfiguracja jest gotowa. Zaloguj się jako agent i zamknij zgłoszenie typu „Reklamacja — etap 1”.
Po zamknięciu powstanie nowe zgłoszenie zgodnie z konfiguracją automatyzacji, z odziedziczonymi wartościami.
Po wystąpieniu zdarzenia i spełnieniu warunków filtrów system aktualizuje wybrane pola zgłoszenia, które uruchomiło automatyzację.
Można automatycznie zmieniać:
Część pól pojawia się dopiero po wybraniu powiązanych wartości.
Początkowo dostępne są:
Po wybraniu typu zgłoszenia pojawiają się:
Dostępne statusy, usługi i kontrakty mogą zależeć od typu zgłoszenia.
Pole przypisanego agenta pojawia się po wybraniu kolejki. Dzięki temu można wybrać tylko agentów przypisanych do tej kolejki.
Ta opcja automatycznie zmienia pola niestandardowe wybranego typu zgłoszenia.
Ta opcja zmienia właściwości zgłoszenia na podstawie wartości pola dynamicznego.
Automatyzacja czasowa uruchamia się według pojedynczej daty, dnia tygodnia lub okresu. Ustawienia ogólne konfiguruje się tak samo jak dla zdarzeń.
W sekcji Harmonogramy określa się termin uruchomienia. Kliknij przycisk , aby rozpocząć konfigurację.
Lista zawiera trzy opcje:
Wybierz opcję i kliknij . Lista zostanie zastąpiona polami odpowiednimi dla wybranego harmonogramu. Poniżej pokazano przykład okresu.
Kolejne powiązane sekcje to Na podstawie i Filtry. W pierwszej wybierz podstawę działania. Obecnie dostępne jest tylko zgłoszenie. Pojawi się konfiguracja filtrów.
W ostatniej sekcji, Działania, określa się czynność wykonywaną na zgłoszeniu spełniającym filtry.
Kliknij przycisk , wybierz działanie z listy i zatwierdź przyciskiem .
Zakończ konfigurację automatyzacji przyciskiem .
W sekcji kont konfigurujesz skrzynki pocztowe do odbierania i wysyłania wiadomości w systemie.
Lista pokazuje wszystkie skonfigurowane konta.
Aby dodać konto, kliknij przycisk po prawej stronie wyszukiwania.
W formularzu uzupełnij wszystkie wymagane pola oznaczone symbolem *.
Wybierz przynajmniej jedną kolejkę wychodzącą. Wiadomości agentów ze zgłoszeń w tych kolejkach będą wysyłane z tego konta. Jeśli kolejka nie jest przypisana do żadnej skrzynki, wiadomość zostanie wysłana z konta systemowego. Jeśli nie wskazano konta systemowego, wiadomość nie zostanie wysłana.
Następnie wybierz jedną kolejkę przychodzącą. Wiadomość klienta wysłana na skonfigurowany adres utworzy zgłoszenie w tej kolejce.
Skrzynkę można oznaczyć jako konto systemowe.
Konto systemowe wysyła automatyczne powiadomienia, na przykład o nowych zgłoszeniach i zmianach statusu, oraz obsługuje zgłoszenia z kolejek bez przypisanej innej skrzynki.
Następnie wybierz dostawcę poczty.
Dostępne opcje:
Dla dostawców przygotowano domyślne ustawienia połączenia. Wyjątkiem jest opcja Inny, w której wszystkie parametry wpisuje się ręcznie.
Połączenie można skonfigurować z użyciem uwierzytelniania:
Obie metody opisano poniżej. Końcowa część rozdziału obejmuje konfigurację Microsoft Office 365 i Microsoft Graph API.
Ta metoda uwierzytelniania wymaga podstawowych danych logowania do skrzynki oraz parametrów serwerów poczty przychodzącej i wychodzącej. Podaje się adres e-mail, hasło, protokoły i ustawienia zabezpieczeń połączeń.
Do poprawnej konfiguracji potrzebne są:
Poniższe tabele przedstawiają obsługę danych logowania oraz parametry SMTP i IMAP u poszczególnych dostawców.
Obsługa uwierzytelniania danymi logowania
| Dostawca | Obsługa danych logowania | Uwagi |
|---|---|---|
| Gmail | Ograniczona | Wymagane hasło aplikacji i włączony IMAP. Zwykłe hasło konta nie działa przy włączonym 2FA. |
| Yahoo | Tak | Po włączeniu 2FA wymagane jest hasło aplikacji. |
| Microsoft Office 365 | Ograniczona | Uwierzytelnianie Basic Auth przez IMAP/SMTP może być wyłączone polityką organizacji. Działa tylko wtedy, gdy nadal jest włączone. |
| Microsoft Graph API | Nie | Obsługuje tylko OAuth2. IMAP/SMTP z hasłem użytkownika nie są dostępne. |
Parametry serwera SMTP przy uwierzytelnianiu danymi logowania
| Dostawca | Serwer SMTP | Port SMTP | Zabezpieczenia SMTP |
|---|---|---|---|
| Gmail | smtp.gmail.com | 465 | SSL/TLS |
| Yahoo | smtp.mail.yahoo.com | 465 | SSL/TLS |
| Microsoft Office 365 | smtp.office365.com | 587 | STARTTLS |
| Microsoft Graph API | — | — | — |
Parametry serwera IMAP przy uwierzytelnianiu danymi logowania
| Dostawca | Serwer IMAP | Port IMAP | Zabezpieczenia IMAP |
|---|---|---|---|
| Gmail | imap.gmail.com | 993 | SSL/TLS |
| Yahoo | imap.mail.yahoo.com | 993 | SSL/TLS |
| Microsoft Office 365 | outlook.office365.com | 993 | SSL/TLS |
| Microsoft Graph API | — | — | — |
Poniższy zrzut przedstawia pola wymagane dla uwierzytelniania danymi logowania w Mint Service Desk.
Opis pól:
| Pole | Opis |
|---|---|
| Nazwa użytkownika* | Login do skrzynki, zwykle pełny adres e-mail, chyba że dostawca wymaga innego formatu. |
| Hasło* | Hasło konta skrzynki powiązane z podaną nazwą użytkownika. |
| Adres serwera wysyłania* | Adres serwera SMTP wysyłającego wiadomości. |
| Port serwera wysyłania* | Port SMTP, zwykle 465 lub 587 zależnie od zabezpieczeń. |
| Zabezpieczenia SMTP | Protokół zabezpieczenia połączenia wychodzącego: SSL/TLS lub STARTTLS. |
| Protokół odbierania* | IMAP, zalecany, albo POP3. |
| Adres serwera odbierania* | Serwer poczty przychodzącej IMAP lub POP3. |
| Port serwera odbierania* | Port serwera przychodzącego, na przykład 993 dla IMAP lub 995 dla POP3. |
| Zabezpieczenia IMAP/POP3 | Szyfrowanie połączenia przychodzącego, zwykle SSL/TLS. |
| Adres e-mail* | Adres skrzynki obsługiwanej przez konfigurację. U większości dostawców musi odpowiadać danym logowania. |
| Dodatkowe adresy | Opcjonalne aliasy lub dodatkowe adresy tej samej skrzynki, które system ma obsługiwać. |
Po uzupełnieniu pól kliknij przycisk , aby zapisać konto.
Problemy z połączeniem powodują wyświetlenie błędu podczas zapisu, jak pokazano poniżej.
Po poprawnym zapisie wrócisz do listy kont, gdzie pojawi się nowa pozycja z informacjami o skrzynce.
Jeżeli podczas używania skrzynki wystąpi błąd połączenia, na przykład po zmianie hasła zewnętrznego konta, w kolumnie błędu pojawi się ikona ostrzeżenia .
Aktywuj konto przyciskiem . W razie potrzeby wyłączysz je przyciskiem .
Po dodaniu działającego konta przyciskiem można ręcznie wymusić pobranie wiadomości.
Wiadomości znajdziesz w sekcji wiadomości na karcie logów, gdzie można je przeglądać.
Do edycji lub usunięcia skrzynki służą przyciski i w kolumnie działań na liście kont.
OAuth2 zapewnia dostęp do skrzynki bez przechowywania hasła użytkownika w aplikacji. Wykorzystuje autoryzację oraz tokeny dostępu wydawane przez serwer uwierzytelniania dostawcy. Metodę tę zalecają dostawcy poczty, tacy jak Gmail i Yahoo.
UWAGA: zaleca się konfigurację w trybie prywatnym lub incognito przeglądarki. Na przykład ostatni etap konfiguracji Office 365 wymaga autoryzacji konta Microsoft. Jeśli przeglądarka jest już zalogowana do innego konta z opcją pozostania zalogowanym, na przykład przez Outlook lub OneDrive, system może użyć niewłaściwego konta do autoryzacji połączenia.
Użytkownik lub administrator powinien:
Obsługę uwierzytelniania danymi logowania oraz parametry SMTP i IMAP poszczególnych dostawców opisano w części „Dane logowania” rozdziału o poczcie e-mail.
Wybierz OAuth2 jako typ autoryzacji. Parametry zostaną uzupełnione według wcześniej wybranego dostawcy. Przy opcji „Inny” trzeba wpisać je samodzielnie.
Poniższa tabela opisuje pola na przykładzie opcji Inny.
| Pole | Opis |
|---|---|
| Typ autoryzacji | Wybrana metoda, w tym przykładzie OAuth2. |
| Client ID* | Unikalny identyfikator aplikacji nadany przez dostawcę poczty, na przykład Google lub Yahoo. |
| Client Secret* | Sekret aplikacji używany do jej autoryzacji podczas wymiany tokenów. |
| Serwer autoryzacji* | Adres serwera odpowiedzialnego za logowanie użytkownika i wydanie kodu autoryzacyjnego. |
| Serwer tokenów dostępu* | Adres punktu końcowego wydającego token dostępu i token odświeżania. |
| Zakresy* | Uprawnienia żądane przez aplikację; muszą umożliwiać odczyt i wysyłanie poczty. |
| Adres serwera wysyłania* | Adres serwera SMTP poczty wychodzącej. |
| Port serwera wysyłania* | Port SMTP, zwykle 465 lub 587. |
| Zabezpieczenia SMTP | SSL/TLS lub STARTTLS dla połączenia wychodzącego. |
| Protokół odbierania* | IMAP, zalecany, albo POP3. |
| Adres serwera odbierania* | Adres serwera IMAP lub POP3 poczty przychodzącej. |
| Port serwera odbierania* | Port poczty przychodzącej, na przykład 993 dla IMAP. |
| Zabezpieczenia IMAP/POP3 | Zabezpieczenia połączenia przychodzącego, SSL/TLS. |
| Adres e-mail* | Adres użytkownika, którego skrzynka jest integrowana. |
| Dodatkowe adresy | Opcjonalne aliasy tego konta, jeśli także mają obsługiwać pocztę. |
Po zapisaniu ustawień adres przekierowania zmienia się z końcówki create na edit z konkretnym UUID. Ten dodatkowy adres należy dopisać w ustawieniach aplikacji u dostawcy używanego do konfiguracji OAuth2.
WAŻNE!
Integracja IMAP/SMTP outlook.office.com z OAuth opiera się na starszym modelu, którego wsparcie jest ograniczone i stopniowo zawężane. Microsoft zaleca przejście na Microsoft Graph API w celu poprawy niezawodności, bezpieczeństwa i długoterminowej zgodności. Dalsze korzystanie z IMAP/SMTP OAuth może w przyszłych aktualizacjach skutkować ograniczeniem funkcji lub przerwami w działaniu usługi.
Poniżej opisano przykładową konfigurację. Zaleca się użycie trybu incognito przeglądarki zgodnie z uwagą w części OAuth2.
Najpierw zarejestruj aplikację. Otwórz https://portal.azure.com/ i zaloguj się. Wybierz rejestracje aplikacji z lewego menu, a następnie nową rejestrację.
Wpisz nazwę aplikacji. W obsługiwanych typach kont wybierz konta w dowolnym katalogu organizacyjnym Azure AD, czyli wariant wielodostępny, oraz osobiste konta Microsoft, na przykład Skype lub Xbox. W sekcji URI przekierowania wybierz typ Web i wklej adres z formularza tworzenia konta pocztowego.
Kliknij przycisk rejestracji.
Po rejestracji na stronie podsumowania skopiuj identyfikator aplikacji, czyli klienta.
Wklej go w polu Client ID w konfiguracji Mint.
Następnie otwórz uprawnienia API na pasku bocznym i wybierz dodawanie uprawnienia.
Wybierz Microsoft Graph.
Wybierz uprawnienia delegowane i zaznacz:
Kliknij przycisk dodawania uprawnień.
Przejdź do certyfikatów i sekretów w lewym menu, a następnie dodaj nowy sekret klienta.
Uzupełnij opis i kliknij „Dodaj”.
Pamiętaj o włączeniu uwierzytelniania SMTP. Więcej informacji: https://docs.microsoft.com/en-us/exchange/clients-and-mobile-in-exchange-online/authenticated-client-smtp-submission
Na stronie podsumowania skopiuj wartość sekretu. Po odświeżeniu strony pole zostanie ukryte.
Wklej wartość w polu Client Secret w konfiguracji MINT.
Wybierz IMAP jako protokół odbierania i wpisz adres Microsoft Office 365, dla którego przygotowano konfigurację.
Kliknij „Zapisz”. Otworzy się formularz logowania Outlook. Jeśli dane są poprawne, system połączy się z Microsoft Office 365 przez OAuth2.
Po zapisaniu adres przekierowania zmienia się z końcówki create na edit z konkretnym UUID. Dopisz ten adres w ustawieniach aplikacji w portalu Azure lub innym portalu dostawcy OAuth2.
Przykładowy adres przekierowania może wyglądać następująco:
Uwaga:
Niektórzy dostawcy OAuth2 pozwalają wygenerować tylko jeden token odświeżania dla danej konfiguracji. Z tego powodu może pojawić się błąd połączenia ze skrzynką. W takim przypadku sprawdź dokumentację używanego dostawcy.
Uwaga:
Jeśli mimo zastosowania powyższych ustawień nadal nie możesz połączyć skrzynki, poproś administratora aplikacji o wykonanie następujących kroków:
Krok 1: Przejdź do następującej sekcji w Microsoft Entra ID:
Strona główna > Zarządzanie > Aplikacje dla przedsiębiorstw (Home > Manage > Enterprise applications)
Następnie przejdź do Zabezpieczenia > Zgoda i uprawnienia (Security > Consent and permissions).
Krok 2: Skonfiguruj sekcję Ustawienia zgody użytkownika (User consent settings).
W sekcji Ustawienia zgody użytkownika może być konieczne wybranie opcji zezwalającej użytkownikom na wyrażanie zgody dla aplikacji od zweryfikowanych wydawców, w zakresie wybranych uprawnień (Allow user consent for apps from verified publishers, for selected permissions).
Krok 3: Sklasyfikuj uprawnienia.
W sekcji Klasyfikacje uprawnień > Klasyfikuj uprawnienia (Permission classifications > Classify permissions) administrator może potrzebować przypisać poniższym uprawnieniom poziom Niski (Low):
Opisane rozwiązanie jest przykładem. Wymagane ustawienia mogą się różnić w zależności od polityk bezpieczeństwa i konfiguracji organizacji.
Po kliknięciu tego przycisku pojawi się formularz:
Otwórz https://portal.azure.com, zaloguj się i przejdź do usługi Microsoft Entra ID.
Otwórz aplikacje i rejestrację aplikacji.
Pojawi się poniższy formularz.
Uzupełnij go:
Skopiuj identyfikator aplikacji, czyli klienta, oraz identyfikator katalogu, czyli dzierżawy.
Wklej je tutaj:
Po rejestracji otwórz Zarządzaj → Uprawnienia API w lewym menu.
Kliknij przycisk i w panelu po prawej wybierz Microsoft Graph.
Z dwóch opcji wybierz uprawnienia aplikacji po prawej stronie.
W sekcji poczty wybierz poniższe opcje:
Zapisz uprawnienia przyciskiem .
Możesz napotkać poniższą sytuację:
Nadanie uprawnień odczytu, zapisu i wysyłania wymaga zgody administratora domeny. Zaleca się ograniczenie dostępu aplikacji Graph do potrzebnych adresów e-mail. Domyślnie uprawnienia obejmują całą domenę, czyli wszystkie jej skrzynki.
Aby skonfigurować politykę dostępu aplikacji i ograniczyć zakres uprawnień:
Połącz się z Exchange Online PowerShell:
Set-ExecutionPolicy RemoteSigned
Install-Module -Name ExchangeOnlineManagement
Connect-ExchangeOnline -UserPrincipalName {your-admin-account@your-domain.com}
Ustal identyfikator klienta aplikacji oraz grupę zabezpieczeń z obsługą poczty, do której ograniczysz dostęp. Identyfikator aplikacji znajdziesz w portalu rejestracji Azure. Utwórz grupę lub użyj istniejącej i ustal jej adres e-mail:
Utwórz politykę dostępu aplikacji.
Uwaga: zmiany polityk dostępu aplikacji mogą zacząć działać w wywołaniach Microsoft Graph REST API dopiero po ponad godzinie.
Następnie przejdź do certyfikatów i sekretów.
Kliknij przycisk .
W wysuniętym panelu wpisz opis ułatwiający rozpoznanie sekretu. W polu wygaśnięcia pozostaw domyślne 6 miesięcy lub wybierz inny okres.
Zatwierdź przyciskiem .
Po zapisaniu skopiuj wartość sekretu.
Wartość sekretu klienta jest widoczna tylko bezpośrednio po utworzeniu. Zapisz ją przed opuszczeniem strony.
Wklej skopiowaną wartość w polu Client Secret w MINT.
Konfiguracja powinna wyglądać podobnie do poniższej:
Zapisz konfigurację skrzynki przyciskiem .
Ta sekcja służy do tworzenia listy blokowanych adresów e-mail, z których system nie będzie odbierał wiadomości.
Aby dodać adres, kliknij plus po prawej stronie głównego widoku.
Pojawi się małe okno z polem adresu do zablokowania.
Wpisz adres i kliknij „Utwórz”. Nowa pozycja pojawi się na liście.
Możesz utworzyć dowolną liczbę filtrów wiadomości przychodzących. Sprawdzają one treść poczty i po spełnieniu warunków kierują utworzone z niej zgłoszenia do odpowiedniej kolejki lub nadają im właściwy typ.
Aby utworzyć filtr, kliknij przycisk obok wyszukiwania po prawej stronie.
W formularzu kliknij przycisk pod drzewem warunków.
W nowym oknie wybierz rodzaj warunku.
Na początku dostępne są tylko warunki logiczne AND i OR. Wybierz odpowiedni i zapisz.
Ponownie kliknij i dodaj kolejny warunek, na przykład filtr wiadomości.
Pojawią się pola typu, operacji i wartości.
Typ określa sprawdzaną część wiadomości: treść, temat, nadawcę, odbiorcę lub konto skrzynki odbierającej.
Operacja określa sposób dopasowania: Contains (zawiera), StartsWith (zaczyna się od), EndsWith (kończy się na), IsEqual (jest równe), MatchPattern (pasuje do wzorca).
W polu wartości wpisz tekst, który ma zostać dopasowany.
Dla każdego kryterium można zaznaczyć rozróżnianie wielkości liter. W opisie konfiguracji jest ono powiązane z opcją zatrzymania po dopasowaniu.
Kolejne kryterium dodasz przyciskiem , a zbędny warunek usuniesz przyciskiem .
Panel poniżej określa, co ma się stać ze zgłoszeniem po dopasowaniu.
Nadaj filtrowi nazwę. Wybierz kolejkę i typ zgłoszenia tworzonego z wiadomości. Można też ustawić status, przypisanego agenta, priorytet i usługę. Po dopasowaniu zostaną zastosowane wskazane wartości.
Następnie możesz zaznaczyć zatrzymanie po dopasowaniu. Zgodnie z opisem opcji zaznacza się je, aby dopasować jedno lub kilka przygotowanych kryteriów z włączonym rozróżnianiem wielkości liter. Aby dopasować wszystkie kryteria, pozostaw opcję odznaczoną.
Pole aktywności u dołu formularza włącza lub wyłącza filtr. Ustawienie można później zmienić podczas edycji.
Zapisz filtr przyciskiem .
Przykładowo chcemy kierować do kolejki Support wiadomości od customer1@mintsd.com ORAZ z tematem Support.
Tworzymy poniższą konfigurację z operatorem AND:
Wiadomość musi spełniać oba warunki, aby trafić do kolejki Support.
Teraz chcemy kierować do Support wiadomości od customer1@mintsd.com LUB z tematem Support.
Tworzymy konfigurację z operatorem OR:
Do kolejki trafi każda wiadomość spełniająca przynajmniej jeden z warunków.
W bardziej złożonym przykładzie wiadomość ma pochodzić od customer1@mintsd.com lub customer2@mintsd.com, a jednocześnie zawierać słowo Support zarówno w temacie, jak i treści.
Przygotowujemy poniższą konfigurację:
W ten sposób można budować coraz bardziej złożone warunki logiczne.
Filtr można zmienić przyciskiem albo usunąć przyciskiem . Aby zmienić zapisane drzewo warunków, włącz tryb edycji:
i potwierdź zamiar edycji w poniższym oknie.
Na dole formularza tworzenia i edycji konta pocztowego znajduje się sekcja certyfikatu. Pozwala skonfigurować certyfikat klienta używany podczas komunikacji pocztowej do dodatkowego zabezpieczenia lub podpisywania wiadomości, zależnie od wymagań serwera.
Dostępne pola:
Konfiguracja jest opcjonalna i zwykle potrzebna, gdy:
Popularni publiczni dostawcy poczty, tacy jak Gmail, Yahoo i Office 365, zwykle nie wymagają certyfikatów klienta do logowania. Funkcja jest przeznaczona głównie dla serwerów firmowych lub lokalnych z dodatkowymi politykami bezpieczeństwa.
W tej sekcji buduje się strukturę kategorii bazy wiedzy, używaną przy tworzeniu tematów i przenoszeniu istniejących wpisów.
W bazie wiedzy dostępnej z menu bocznego agent i klient widzą listę tematów wraz z pytaniami i odpowiedziami.
Aby dodać kategorię, kliknij przycisk . Pojawi się puste pole.
Wpisz nazwę i zatwierdź przyciskiem albo klawiszem Enter.
Po utworzeniu kategorii dostępnych jest kilka działań.
Podkategorię dodasz przyciskiem , tak samo jak kategorię główną.
Podkategorie są domyślnie zwinięte. Rozwiń kategorię przyciskiem , aby zobaczyć strukturę jak na poniższym zrzucie.
Aby zmienić nazwę kategorii, kliknij , wprowadź zmianę i naciśnij Enter lub przycisk .
Aby usunąć kategorię, kliknij i potwierdź przyciskiem „Tak”.
Pozycję kategorii i podkategorii można zmienić, chwytając uchwyt , przeciągając ją przy wciśniętym lewym przycisku myszy i puszczając w nowym miejscu.
W tym module zarządzasz ankietami. Można tworzyć dwa rodzaje ankiet:
Główny ekran pokazuje listę ankiet.
Aby dodać ankietę, kliknij przycisk po prawej stronie wyszukiwania.
W formularzu konfiguracji uzupełnij nazwę i opis, aktywność, datę wygaśnięcia oraz typ formularza.
Dostępne są dwie opcje:
Kliknij przycisk , aby utworzyć ankietę.
Dla nowej i istniejącej ankiety dostępne są dalsze działania.
Przyciskiem otworzysz edycję zapisanych danych.
Uwaga: Ankietę można edytować tylko do otrzymania pierwszej odpowiedzi. Nawet jedna odpowiedź blokuje wszystkie pola formularza i uniemożliwia dalszą edycję.
Przycisk usuwa ankietę z Mint Service Desk.
Odpowiedzi użytkowników są zapisywane. Aby zobaczyć wyniki ankiety, kliknij przycisk .
Widok wyników zawiera kolumny:
Wyniki można wyeksportować przyciskiem , wybierając format CSV lub XLSX.
Aby dodać ankietę, zaloguj się jako agent, otwórz szczegóły zgłoszenia i kliknij „Wybierz ankietę” w sekcji pod polem wiadomości.
Otworzy się okno wyboru ankiety.
Wybierz ankietę z listy i kliknij „Zapisz”.
Ankieta zostanie dodana do tworzonego artykułu jako odnośnik. Do jednego artykułu można dodać tylko jedną ankietę.
Kliknij „Odpowiedz”, aby wysłać klientowi artykuł wraz z ankietą.
Po wysłaniu ankiety przez agenta klient może ją wypełnić. Kliknięcie nazwy ankiety otwiera jej formularz w nowym oknie.
Użytkownik zapoznaje się z treścią, wybiera odpowiedź i klika „Wyślij”. Po poprawnym zapisie pojawia się komunikat o pomyślnym wypełnieniu ankiety.
Ponowna próba wysłania odpowiedzi na już wypełnioną ankietę wyświetla komunikat, że nie można jej zapisać, ponieważ odpowiedź została już udzielona.
Ta sekcja przedstawia aktywność skrzynek pocztowych i pobrane z nich wiadomości.
Jak opisano w części Poczta e-mail → Konta, pobieranie można wymusić przyciskiem w konfiguracji kont. Domyślnie wiadomości są pobierane co minutę.
Przy każdej wiadomości w kolumnie działań znajduje się przycisk .
Wymusza ponowne przetworzenie wiadomości i próbę utworzenia z niej zgłoszenia.
Ponowne przetwarzanie jest przydatne przy problemach z pobraną pocztą, na przykład gdy wiadomość znajduje się już w systemie, ale nie utworzono z niej zgłoszenia.
W tej sekcji widać takie błędy oraz inne zdarzenia, na przykład dodanie wiadomości do zgłoszenia.
Logi MINT Service Desk zawierają zdarzenia i szczegóły aktywności potrzebne do diagnozowania problemów. W tej sekcji można przeglądać ich pliki.
Domyślny widok logów jest podzielony na sekcje odpowiadające różnym obszarom systemu. Dzięki temu łatwiej analizować zdarzenia bez mieszania ich źródeł.
Logi są podzielone na osobne sekcje:
Każda sekcja zawiera logi odpowiedniego obszaru Mint Service Desk. Na przykład błędów zgłoszeń szukaj w sekcji zgłoszeń, a aktywności zasobów w sekcji zasobów.
W prawym dolnym rogu sekcji ikona oznacza brak problemów, a informuje o określonej liczbie błędów.
Kliknij ikonę , aby rozwinąć sekcję i wyświetlić listę błędów.
Szczegóły błędu lub wyjątku otworzysz ikoną po prawej stronie wpisu.
Ikona rozwija standardowe opcje przeglądania logów.
Otwórz interesującą Cię sekcję i ustaw zakres dat od i do.
Wybierz poziom logów: Verbose (szczegółowy), Debug (diagnostyczny), Information (informacyjny), Warning (ostrzeżenia), Error (błędy) lub Fatal (błędy krytyczne).
Aby znaleźć konkretny wpis, wpisz słowo lub tekst w polu wyszukiwania logów.
Wyniki pojawią się poniżej.
Wyniki można zapisać przyciskiem pobierania u dołu listy. Mint Service Desk zapisuje je jako archiwum ZIP.
Po kliknięciu pobierania zobaczysz listę plików podzieloną na dni. Na przykład log20200918 zawiera logi z 18.09.2020.
Wybierz plik, wskaż miejsce zapisu i zapisz go. Po rozpakowaniu ZIP otrzymasz logi w postaci dokumentu tekstowego.
Ta sekcja służy do monitorowania usług systemowych.
Dostępne usługi:
Po wybraniu usługi pojawiają się podstawowe informacje:
Poniżej znajduje się wyszukiwarka i pole zakresu. Dostępność zakresów zależy od usługi; możliwe opcje to:
Pod wyborem zakresu znajduje się tabela wyników.
Otwórz https://portal.azure.com, zaloguj się i przejdź do Microsoft Entra ID.
Otwórz aplikacje i rejestrację aplikacji.
Pojawi się poniższy formularz.
Uzupełnij go:
Wpisz wybraną nazwę.
Pozostaw domyślne obsługiwane typy kont.
Jako adres przekierowania podaj https://{your.mintsd.domain}/external/signin-{your-scheme}.
- Zastąp {your.mintsd.domain} własną domeną.
- Zastąp {your.scheme} nazwą schematu używaną w dalszej konfiguracji.
Po rejestracji otwórz kartę Uwierzytelnianie.
W sekcji przyznawania niejawnego zaznacz tokeny identyfikacyjne ID.
Otwórz kartę konfiguracji tokenów.
Kliknij dodawanie opcjonalnego oświadczenia.
Wybierz token ID oraz oświadczenia email, given_name i family_name.
Jeśli potrzebujesz mapowania grup, dodaj oświadczenie grup, zaznacz wszystkie pola i kliknij „Dodaj”.
Przejdź do uprawnień API.
Otwórz kartę certyfikatów i sekretów.
Dodaj nowy sekret klienta odpowiednim przyciskiem.
Skopiuj jego wartość przyciskiem kopiowania.
W MINT otwórz Dostawcy tożsamości → Dostawcy OpenID i kliknij . Pojawi się formularz.
Uzupełnij pola:
Identyfikator grupy znajdziesz w Azure AD pod ścieżką: Strona główna → Microsoft Entra ID → Zarządzaj → Grupy → Wszystkie grupy.
Integracja LDAP umożliwia logowanie kontami domenowymi oraz synchronizację danych użytkowników, takich jak imię, nazwisko, e-mail i grupy.
Główny ekran pokazuje zapisane konfiguracje. Można dodawać nowe, edytować i usuwać istniejące, wyszukiwać oraz dodawać kolumny podobnie jak na pulpicie zgłoszeń.
Aby dodać konfigurację, kliknij przycisk . Otworzy się strona ustawień.
Poniżej opisano pola.
Pierwsza sekcja określa połączenie i uwierzytelnianie Mint Service Desk w katalogu LDAP: host, port, zabezpieczenia, Bind DN, dane logowania, certyfikaty oraz zakres pobieranych danych: bazę i filtr wyszukiwania oraz właściwość synchronizacji. Podstawą połączenia są host, port i zabezpieczenia. Dostępne są dwa warianty: bezpośrednie łączenie kontem użytkownika, wymagające bazy i filtra wyszukiwania, albo użycie konta domenowego do przeszukiwania katalogu, wymagające dodatkowo Bind DN i jego hasła.
| Pole | Opis | Przykład Active Directory |
|---|---|---|
| Host | Adres serwera LDAP. | ldap.example.com |
| Port | Port LDAP, 389, lub LDAPS, 636. | 636 |
| Aktywna | Włączenie lub wyłączenie integracji. | ✓ |
| Zabezpieczenia | Brak, StartTLS albo SSL/TLS. | SSL/TLS |
| Ufaj wszystkim certyfikatom | Akceptowanie wszystkich certyfikatów SSL, także niezaufanych. | ✓ |
| Wyłącz odwołania | Wyłączenie odwołań LDAP między serwerami. | ✓ |
| Bind DN | Konto techniczne odczytujące dane z LDAP. | CN=ldapuser,OU=ServiceAccounts,DC=example,DC=com |
| Dane logowania Bind | Hasło konta Bind DN. | •••••• |
| Baza wyszukiwania | Początek drzewa katalogu dla wyszukiwania użytkowników. | OU=Users,DC=example,DC=com |
| Filtr wyszukiwania | Filtr LDAP określający pobierane obiekty. | (&(objectClass=user)(sAMAccountName={0})(memberOf=CN=Helpdesk,OU=Groups,DC=example,DC=com)) |
| Właściwość synchronizacji | Unikalny atrybut identyfikujący użytkowników: nazwa użytkownika lub e-mail. | Wybierz nazwę użytkownika lub e-mail. |
Ta sekcja przypisuje atrybuty LDAP, takie jak sAMAccountName, mail i givenName, do pól Service Desk: loginu, adresu e-mail, imienia, nazwiska i grup. Można też mapować grupy na role użytkowników oraz dodatkowe atrybuty LDAP na pola niestandardowe profilu.
| Pole Service Desk | Atrybut LDAP | Opis |
|---|---|---|
| Nazwa użytkownika | sAMAccountName | Login do uwierzytelniania domenowego. |
mail | Adres e-mail użytkownika. | |
| Imię | givenName | Imię. |
| Nazwisko | sn | Nazwisko. |
| Przełożony | manager | Atrybut przechowujący przełożonego. |
| Grupy | memberOf | Atrybut przechowujący grupy użytkownika. |
| Mapowanie grup, widoczne po uzupełnieniu grup | OU=Users | Parametr z pola grup mapowany na role Mint Service Desk. |
| Mapowanie atrybutów, widoczne po uzupełnieniu grup | telephoneNumber | Dodatkowy atrybut LDAP mapowany na niestandardowe pole użytkownika. |
Przy skonfigurowanym mapowaniu ról system nadaje odpowiednie role przy każdym logowaniu i pobraniu grup użytkownika. Obowiązują wtedy role pobrane z LDAP, a nie ręczne zmiany w panelu administracyjnym.
Tutaj ustawisz komunikaty administratora widoczne u góry strony.
Aby utworzyć ogłoszenie, kliknij przycisk po prawej stronie wyszukiwania.
Otworzy się formularz tworzenia ogłoszenia.
Uzupełnij pola:
Przykładowa konfiguracja ogłoszenia administratora:
Wynik:
W sekcji Zgody administrator tworzy i edytuje treści wyświetlane użytkownikom. Mogą pojawiać się przy rejestracji, po logowaniu albo w profilu i być przypisane do wybranych grup użytkowników.
Poniżej opisano obsługę z perspektywy administratora.
W menu administratora znajduje się osobna karta Zgody. Po jej otwarciu pojawia się tabela utworzonych zgód.
Tabela zawiera kolumny:
Nazwa: nazwa zgody.
Aktywna: pole wskazujące aktywność.
Ważna od: początek obowiązywania.
Ważna do: koniec obowiązywania.
Działanie: przyciski:
Nad tabelą znajdują się narzędzia:
Kliknij „+”, aby otworzyć formularz dodawania zgody.
Formularz zawiera poniższe sekcje.
Pierwsza sekcja zawiera:
Ta sekcja zawiera następujące pola:
Miejsce określa, gdzie pojawia się zgoda. Dostępne są trzy pola wyboru:
Aktywuj: tylko aktywne zgody są widoczne dla użytkowników.
Zapytaj ponownie po aktualizacji: po zmianie treści przez administratora wszyscy użytkownicy muszą ponownie udzielić zgody.
Wymagaj odpowiedzi: przejście dalej wymaga zaznaczenia i zapisania przynajmniej jednej odpowiedzi. Jeśli taka zgoda pojawia się po logowaniu, zamknięcie okna bez zapisu wylogowuje użytkownika.
Ta sekcja określa grupę odbiorców i ważność zgody.
Odbiorcy: lista wielokrotnego wyboru:
Firmy: pole widoczne po wybraniu klienta. Określa firmy, których użytkownicy zobaczą zgodę. Puste pole oznacza wszystkie firmy.
Ważna od: data rozpoczęcia obowiązywania.
Ważna do: data zakończenia. Pole może pozostać puste, co oznacza ważność bezterminową.
W ostatniej sekcji przygotuj treść w potrzebnych językach. Użytkownik widzi język zgodny z ustawieniem swojego profilu. Dostępne jest pole:
Po wybraniu języka i kliknięciu „+” pojawia się wiersz w tabeli poniżej.
Tabela zawiera kolumny:
Nazwa: nazwa języka.
Działanie: przyciski:
Kliknięcie edycji rozwija pola pod wybranym językiem:
Kliknięcie dodawania odpowiedzi tworzy nowy wiersz.
Wiersz zawiera:
Istniejącą zgodę można:
Usunięcie zgody trwale usuwa ją z systemu.
Zgody można wyświetlać w trzech miejscach: profilu użytkownika, formularzu rejestracji i po zalogowaniu.
Zgoda w profilu użytkownika
Okno zgody znajduje się u dołu profilu.
Zgoda na stronie rejestracji
Po włączeniu wyświetlania na stronie rejestracji proces ma dwa etapy. Drugi etap to ekran wybranej zgody.
Zgoda po zalogowaniu
Przy tym ustawieniu okno zgody pojawia się bezpośrednio po zalogowaniu użytkownika.
Repozytorium przechowuje dokumenty używane w aplikacji MINT. Zakres działań zależy od rodzaju użytkownika. Administrator tworzy kontenery plików, przesyła, pobiera i usuwa pliki oraz konfiguruje serwery przechowywania. Agent przypina pliki do zgłoszeń i je pobiera. Klient może pobrać tylko pliki przypisane do danego zgłoszenia. W tej części opisano obsługę repozytorium przez administratora.
Przed rozpoczęciem pracy z repozytorium skonfiguruj serwer. Rozwiń sekcję repozytorium plików w menu bocznym i wybierz konfigurację serwera.
Strona pokazuje wszystkie serwery repozytorium. Zawiera wyszukiwarkę, filtr i przycisk do dodania serwera.
Kliknięcie otwiera formularz konfiguracji.
Dostępne pola:
Większość pól jest wymagana, jak zaznaczono na zrzucie ekranu.
Po dodaniu serwera dostępne są przyciski edycji i usuwania .
Otwórz sekcję kontenerów w repozytorium plików.
Widoczne są tutaj wcześniej utworzone kontenery.
Aby utworzyć kontener, kliknij przycisk dodawania. Pojawi się okno z trzema polami.
Dostępne pola:
Po uzupełnieniu pól kliknij . Kontener pojawi się na liście. Można go edytować przyciskiem lub usunąć przyciskiem . Kliknięcie kontenera otwiera jego zawartość.
W kontenerze przyciski i rozwijają i zwijają drzewo folderów. Dostępne są również przyciski dodawania folderu i pliku .
Kliknięcie otwiera okno wpisania nazwy folderu.
Folder pojawi się poniżej przycisku. Zawiera przyciski dodawania folderu i pliku oraz czerwony przycisk usuwania folderu.
Przycisk dodawania pliku otwiera okno przesyłania plików z urządzenia.
Można przesłać kilka plików naraz. Po przesłaniu i kliknięciu okno się zamknie, pliki pojawią się w folderze, a system potwierdzi powodzenie operacji.
Przy pliku widoczne są format, na przykład JPG, rozmiar, na przykład 338,6 kB, i czerwony minus do usunięcia.
Kliknij czerwony minus po prawej stronie nazwy pliku. Pojawi się prośba o potwierdzenie.
Potwierdzenie trwale usuwa plik.
Aby usunąć folder, kliknij przycisk obok jego nazwy i potwierdź operację.
Potwierdzenie trwale usuwa folder wraz ze wszystkimi plikami.
Aby usunąć kontener z serwera, kliknij przycisk w jego prawym górnym rogu. Pojawi się prośba o potwierdzenie.
Potwierdzenie trwale usuwa kontener oraz wszystkie znajdujące się w nim foldery i pliki.
Administrator może pobrać każdy plik z repozytorium, klikając go. Proces pobierania jest taki sam jak w profilu agenta i został tam opisany.
Moduł Portal klienta pozwala klientom szybko tworzyć zgłoszenia na podstawie szablonów przygotowanych przez administratorów. Gotowe szablony spraw można prezentować w różnych widokach. Funkcja umożliwia również tworzenie rozbudowanych struktur wyświetlanych w postaci drzewa.
Przy ustawieniach opisanych dalej szablony te mogą być używane również przez agenta jako karty w oknie tworzenia zgłoszenia. Włączanie i wyłączanie widoczności tego modułu dla klienta opisano w rozdziale USTAWIENIA dokumentacji Portalu administratora.
Moduł administracyjny portalu klienta jest dostępny z menu bocznego i obejmuje dwie części:
Kontenery
Administrator przypisuje i grupuje tutaj sprawy klientów, aby uporządkować je w kategorie.
Sprawy
Administrator tworzy szablony zgłoszeń klientów z gotowymi danymi, formularzami i polami do uzupełnienia.
Sekcja kontenerów pokazuje grupy spraw przygotowanych dla portalu klienta.
W prawym górnym rogu znajdują się:
Pośrodku znajduje się lista utworzonych kontenerów. Można je edytować przyciskiem i usuwać przyciskiem .
Poniżej opisano formularz tworzenia kontenera.
Na górze okna znajduje się pole „Kolejność”. Kontener z niższym numerem pojawia się wyżej na liście kontenerów Portalu klienta w profilu klienta. Dalej znajdują się pola „Tytuł” i opcjonalny „Opis”. Poniżej jest pole wyboru „Początkowo otwarty”. Zaznacz je, jeśli kontener ma automatycznie otwierać się w widoku klienta.
Opcja „Pokaż kontener, nawet jeśli nie zawiera spraw” pozwala wyświetlać pusty kontener w widoku klienta.
Aby ustawić ikonę lub obraz, kliknij przełącznik „Ikona/Obraz”. Wybranie ikony pokazuje dodatkowe pole:
Można używać darmowych ikon z https://www.fontawesome.com/icons, wybierając filtr Free. W polu kontenera wpisz nazwę w formacie „fa-solid fa-user”. Ikona pojawi się w podglądzie po prawej stronie.
Po wybraniu obrazu pojawi się inne pole:
Przycisk przesyłania obrazu otwiera wybór pliku. Zalecany rozmiar to 75 × 75 pikseli. Obraz pojawi się w podglądzie po prawej stronie formularza.
Kolejne pole to „Lista spraw”. Możesz przypisać sprawy od razu lub zrobić to później podczas edycji kontenera.
Ostatnie pole to „Kontenery”. Ta sekcja jest używana w widoku drzewa Portalu klienta w profilu klienta. Możesz zagnieżdżać dowolną liczbę kontenerów jeden w drugim; struktura ta będzie widoczna w widoku drzewa.
Przykład:
W tej sekcji tworzysz szablony spraw. Przyciski i pole wyszukiwania w prawym górnym rogu działają tak samo jak w sekcji kontenerów.
Sprawę można edytować przyciskiem lub usunąć przyciskiem .
Kliknij , aby otworzyć formularz tworzenia sprawy.
Pierwsza sekcja to Dane sprawy.
Wymagane są tytuł i krótki opis. Można też podać długi opis. Opcja początkowego otwarcia powoduje domyślne rozwinięcie sprawy w widoku klienta.
Aby ustawić ikonę lub obraz, użyj przełącznika „Ikona/Obraz”. Po wybraniu ikony pojawi się dodatkowe pole:
Po wybraniu obrazu pojawi się następujące pole:
Ikony i obrazy dodaje się tak samo jak w sekcji kontenerów.
W polu wyboru kontenera przypisz sprawę do odpowiedniego kontenera.
Opcja wyświetlania jako karty sprawia, że szablon pojawia się agentowi jako karta podczas tworzenia zgłoszenia.
Następna sekcja to Dane formularza.
Tutaj możesz przygotować szablon sprawy, ustawiając Tytuł, Opis, Typ zgłoszenia i Kolejkę. Pola wyboru na dole sekcji pozwalają sterować widocznością paneli Firmy, Zasoby, Usługi i Priorytety w sprawie. W polach Tytuł i Opis można używać znaczników dostępnych pod ikoną nożyczek. Są to symbole zastępcze wartości, które zostaną uzupełnione po utworzeniu zgłoszenia.
Przykład: tytuł zgłoszenia ma zawierać tekst „Zgłoszenie utworzone dnia:” i datę utworzenia. Wpisz ten tekst w polu tytułu, a następnie kliknij ikonę nożyczek pod polem. W sekcji „Zgłoszenie” wybierz „Data utworzenia”. Podczas tworzenia zgłoszenia tytuł będzie miał postać „Zgłoszenie utworzone dnia: {{TicketCreationDate}}”. Po utworzeniu zgłoszenia znacznik {{TicketCreationDate}} zostanie zastąpiony rzeczywistą datą utworzenia.
Można używać wielu rodzajów znaczników, także odnoszących się do pól niestandardowych.
Po wybraniu typu zgłoszenia pojawi się pole dodatkowych parametrów szablonu, takich jak usługa i priorytet. Aby dodać parametr:
Pamiętaj, że po wybraniu konkretnej wartości dodatkowego parametru zgłoszenia, takiego jak Usługa lub Priorytet, odpowiednia opcja „Pokaż usługi” lub „Pokaż priorytety” nie będzie widoczna w sprawie.
Kolejna sekcja to Może przeglądać.
Określ widoczność dla wszystkich klientów albo dla wybranych ról firmowych i ról agentów.
Sekcja Atrybuty zgłoszenia pojawia się po wybraniu typu w danych formularza.
Pokazuje pola niestandardowe wybranego typu. Możesz określić, które będą widoczne i wymagane. Pola są dostępne wszystkim użytkownikom wskazanym w sekcji „Może przeglądać”, niezależnie od uprawnień nadanych im w sekcji Zgłoszenia → Pola niestandardowe.
Na dole znajduje się podgląd prezentujący wygląd sprawy w portalu klienta dla roli klienta.
Zapisz sprawę przyciskiem w prawym dolnym rogu. Nastąpi powrót do listy spraw.
Pozostałe funkcje Portalu klienta, w szczególności typ widoczności dla użytkowników, opisano w części tej dokumentacji dotyczącej klienta.
Ustawienia ogólne obejmują podsekcje: pliki, otwierane domyślnie, szablony, logo, ustawienia globalne, zgłoszenia, rejestracja czasu, użytkownicy, zasoby, portal klienta, poczta, ustawienia publiczne i raporty.
To domyślny widok sekcji Ustawienia → Ogólne. Określa limity awatarów, logo i załączników. Rozmiary podaje się w megabajtach, a limit załączników zasobu jako liczbę plików.
Maksymalny rozmiar awatara (MB): rozmiar zdjęcia przesyłanego w profilu użytkownika; od 1 do 5 MB.
Maksymalny rozmiar logo (MB): rozmiar logo paska bocznego i strony logowania przesyłanego w ustawieniach logo; od 1 do 5 MB.
Maksymalny rozmiar załącznika zasobu (MB): limit pojedynczego pliku dodawanego do zasobu; od 1 do 30 MB.
Limit załączników zasobu: maksymalna liczba plików przy jednym zasobie; od 1 do 5.
Maksymalny rozmiar załącznika pola dynamicznego (MB): limit pojedynczego pliku w polu dynamicznym; od 1 do 30 MB.
Domyślne rozszerzenia załączników pól dynamicznych: lista obsługiwanych rozszerzeń, na przykład pdf, doc, docx, odt, rtf i txt.
Maksymalny rozmiar załącznika e-mail (MB): limit pojedynczego załącznika pobieranego do MINT z wiadomości zewnętrznej w szczegółach zgłoszenia; od 1 do 50 MB.
Dozwolone rozszerzenia plików przesyłanych do MINT: lista wszystkich dopuszczonych rozszerzeń.
Tutaj wybiera się szablony systemowych wiadomości e-mail, między innymi potwierdzenia adresu i resetowania hasła.
Szablon potwierdzenia adresu został już wybrany na początku podręcznika, w części podstawowej.
Przed wybraniem nowego szablonu trzeba utworzyć jego komponenty, a następnie sam szablon. Proces opisano w częściach dotyczących komponentów i szablonów kanałów komunikacji.
Zapisany szablon będzie dostępny na listach wyboru.
Można ustawić trzy rodzaje szablonów wiadomości:
Potwierdzenie adresu e-mail: wiadomość wysyłana po rejestracji w Mint Service Desk w celu potwierdzenia konta.
Resetowanie hasła: wiadomość po wybraniu opcji zapomnianego hasła na ekranie logowania.
Uwierzytelnianie dwuskładnikowe: wiadomość z kodem weryfikacyjnym dla logowania dwuetapowego.
Tutaj można zastąpić logo paska bocznego i strony logowania logo własnej firmy.
Aby zmienić identyfikację wizualną MINT Service Desk, prześlij odpowiednie pliki. Kliknij obraz po prawej stronie pola logo paska bocznego.
W oknie wyboru pliku wskaż nowy obraz i kliknij „Otwórz”, aby go przesłać.
Dla strony logowania można ustawić tekst w tle, jego kolor, rozmiar od 1 do 100 i krój czcionki.
Można także dodać logo w tle oraz tło strony logowania, klikając obraz obok odpowiedniego pola.
Dla logo najlepiej użyć obrazu z przezroczystym tłem. Zalecana proporcja wysokości do szerokości tła strony logowania wynosi 11:10.
Domyślne obrazy MINT Service Desk można przywrócić przyciskiem .
Wybranie niewłaściwego typu pliku, na przykład PDF, wyświetla błąd nieprawidłowego pliku.
Ten sam błąd pojawi się przy obrazie przekraczającym limit z sekcji plików. Wybierz mniejszy obraz albo zwiększ limit.
Tutaj zmienia się ustawienia globalne, takie jak strefa czasowa, język domyślny i opcje podglądu zgłoszeń oraz artykułów.
Strefa czasowa: domyślna strefa systemu.
Język domyślny: domyślny język użytkowników systemu.
Tytuł karty przeglądarki: tekst wyświetlany na karcie.
Tytuł karty przeglądarki: w tym polu opisano ustawienie domyślnego motywu dla nowych użytkowników.
Wyrażenie regularne adresów domenowych: filtr adresów przy wysyłaniu raportów e-mailem. Wysyłka na adresy pasujące do wzorca jest blokowana. Dodatkowe ustawienia znajdują się na karcie raportów.
Rozszerzenie planu
Sekcja informuje o modułach zablokowanych w wersji bezpłatnej. Symbol oznacza dostęp do modułu.
Dostępne moduły obejmują:
Jeżeli moduł został zakupiony, ale nadal brak zaznaczenia, odśwież flagi funkcji przyciskiem .
Aby przejść na wersję Enterprise, kliknij przycisk .
Tutaj określa się dodatkowe ustawienia zgłoszeń, na przykład maksymalny rozmiar załącznika.
Po lewej stronie znajdują się:
Maksymalny rozmiar załącznika artykułu (MB): limit rozmiaru załącznika w megabajtach.
Sortowanie kolejek: sposób sortowania kolejek lub zachowanie kolejności z panelu administratora.
Sortowanie priorytetów: kolejność alfabetyczna albo kolejność z panelu administratora.
Relacja zasobów: wybór relacji jeden do wielu lub wiele do wielu.
Domyślna odpowiedź: brak albo odpowiedź wszystkim. Druga opcja sprawia, że po otwarciu zgłoszenia system zachowuje się tak, jak po kliknięciu „Odpowiedz wszystkim” przy ostatnim artykule.
Wybór domyślnego sposobu tworzenia zgłoszeń dla użytkowników: brak albo włączenie dla agentów. Przy braku agent korzysta z ustawień domyślnych; włączenie dodaje odpowiednie pole do profilu agenta.
Powiadamiaj zgłoszenia nadrzędne o zmianach w podrzędnych: określa, czy zmiana statusu podzadania ma być odnotowana w zgłoszeniu nadrzędnym. Dostępne opcje:
Odpowiednie zdarzenie powiadomienia można również skonfigurować w sekcji powiadomień administratora.
Strategia zarządzania subskrypcjami: działanie przycisku subskrypcji w szczegółach zgłoszenia. Opcje:
Automatyczne rozwijanie artykułów: Określa domyślny sposób wyświetlania artykułów w zgłoszeniu. Dostępne są trzy opcje:
Kolejność artykułów: Określa kolejność wyświetlania artykułów w szczegółach zgłoszenia. Dostępne opcje:
Po prawej stronie znajdują się:
Rozszerz kolor typu zgłoszenia na numer zgłoszenia: numer na pulpicie przyjmuje kolor ustawiony dla typu w sekcji Zgłoszenia → Pola niestandardowe → Struktura zgłoszeń.
Automatycznie przypisz po odpowiedzi: zmienia przypisanego agenta na osobę odpowiadającą. Na przykład jeśli przypisany jest Agent 1, a odpowie Agent 2, po włączeniu tej opcji zgłoszenie zostanie przypisane Agent 2.
Rozszerz filtrowanie klientów o adres e-mail: filtr użytkownika firmy na pulpicie agenta i klienta wyszukuje po imieniu, nazwisku i e-mailu. Po wyłączeniu dostępne jest tylko imię i nazwisko.
Pokaż panel domyślnych właściwości tworzenia zgłoszeń agentowi: włącza lub ukrywa panel profilu, w którym agent ustawia własne wartości domyślne nowych zgłoszeń.
Pokaż panel domyślnych właściwości tworzenia zgłoszeń klientowi: włącza lub ukrywa analogiczny panel profilu klienta.
Włącz silnik wyszukiwania: uruchamia rozszerzone wyszukiwanie w filtrach pulpitu, dostępne w Mint Enterprise.
Włącz scalanie zgłoszeń: udostępnia scalanie w szczegółach zgłoszenia agentom.
Pokaż podgląd: określa, czy podgląd zgłoszeń i artykułów jest domyślnie włączony dla użytkowników.
Pokaż przycisk ponownego wysłania artykułu: pozwala ponowić wysyłkę artykułu e-mail zakończoną błędem w szczegółach zgłoszenia.
Blokuj zamknięcie zgłoszenia, jeśli wymagane pola niestandardowe są puste: Określa, czy można zamknąć zgłoszenie z niewypełnionymi wymaganymi polami niestandardowymi. Po włączeniu opcji system uniemożliwia zamknięcie zgłoszenia do czasu uzupełnienia wszystkich wymaganych pól niestandardowych.
Ukryj informację o wieku zgłoszenia w szczegółach zgłoszenia: Określa, czy wiek zgłoszenia jest widoczny w jego szczegółach obok pól szacowanego i poświęconego czasu.
Pokaż panel SLA dla zamkniętych zgłoszeń: Określa, czy panel SLA pozostaje widoczny w szczegółach po zamknięciu zgłoszenia. Po włączeniu opcji panel i powiązane informacje o czasach są nadal wyświetlane. Po wyłączeniu panel znika po zamknięciu zgłoszenia.
Wyświetl formularz zgłoszenia jako jeden blok: Określa sposób prezentacji pól niestandardowych podczas tworzenia zgłoszenia. Po włączeniu opcji pola są umieszczone pod opisem zgłoszenia. Po wyłączeniu są wyświetlane w osobnej kolumnie po prawej stronie.
Sekcja Konfiguracja formularza zgłoszenia określa elementy widoczne podczas tworzenia zgłoszenia.
Wybierz typ użytkownika (klient lub agent) i wskaż wartości widoczne podczas tworzenia oraz w szczegółach zgłoszenia. Część ustawień ma tylko jedną opcję.
Możliwe do skonfigurowania elementy, zależnie od roli:
Włączenie zgłoszeń e-mail dodaje kartę w formularzu tworzenia:
Po jej wybraniu karta przypisywania użytkownika firmy zmienia się w odbiorców e-mail z polami DO i DW, w których podaje się adresy odbiorców zgłoszenia.
To ustawienie wskazuje domyślny kanał tworzenia zgłoszeń.
Część wartości, na przykład zasoby i priorytet, można oznaczyć jako wymagane lub opcjonalne.
Po ukryciu kolejki i typu w formularzu tworzenia pojawia się kolumna wartości domyślnych, w której należy je wskazać.
Opcja Ukryj przycisk tworzenia zgłoszenia określa, czy przyciski tworzenia zgłoszeń mają być ukryte w całym systemie, w tym na liście zgłoszeń i w szczegółach zasobów (np. Utwórz powiązane zgłoszenie). Jest zwykle stosowana dla kont klientów, aby zgłoszenia mogły być tworzone wyłącznie przez Portal klienta.
Sekcja Moje zgłoszenia włącza lub wyłącza tę funkcję dla agentów i klientów.
W sekcji Domyślne ustawienia wyszukiwania zgłoszeń konfiguruje się początkowe ustawienia wyszukiwania.
Dostępne są cztery ustawienia:
W sekcji Podpisy konfiguruje się podpisy wiadomości.
Dostępne są dwa ustawienia:
Polityka podpisów
- Tylko podpisy systemowe: dostępne są tylko podpisy wybrane w opcji „Podpisy systemowe”.
- Tylko podpisy kolejek: można wybrać podpisy przypisane do poszczególnych kolejek.
- Podpisy systemowe i kolejek: połączenie dwóch powyższych opcji.
- Wszystkie typy podpisów: można wybrać dowolny podpis w systemie.
Podpisy systemowe: wskazuje podpisy traktowane jako systemowe.
Odstęp przed podpisem: określa odstęp wstawiany przed podpisem dodawanym do pola tekstowego zgłoszenia.
Sekcja Automatyczna odpowiedź zgłoszenia służy do konfiguracji autorespondera.
Typ źródła: wybierz kanał, przez który ma być wysyłana automatyczna odpowiedź.
- Wewnętrzny
- Formularz zgłoszenia e-mail
- API
- Poczta: Do
- Portal klienta
- Poczta: DW
- Poczta: UDW
- Formularz publiczny
Polityka automatycznych odpowiedzi: określa, czy automatyczna odpowiedź jest wybierana według kolejki, czy według ustawień administratora.
Wybrana według kolejki
Ustawiona przez administratora
- Skrzynka pocztowa automatycznych odpowiedzi
Tutaj zmienia się ustawienia śledzenia czasu, takie jak:
Typ poświęconego czasu: wybór rodzaju czasu pracy. Typy dodaje się w sekcji Ustawienia pól → Słowniki.
Wyłącz szacowanie: włącza lub wyłącza szacowany czas widoczny w podglądzie zgłoszenia.
Wyłącz czas poświęcony: włącza lub wyłącza czas pracy widoczny w podglądzie zgłoszenia.
Tutaj zmienia się ustawienia użytkowników.
Sekcja Użytkownik firmy:
Sekcja Wzorce walidacji użytkownika:
Polityka haseł określa wymagania dla haseł tworzonych i zmienianych przez wszystkich użytkowników, także administratorów.
Sekcja Uwierzytelnianie dwuskładnikowe:
Sekcja Ustawienia logowania:
Ekran logowania po wyłączeniu obu opcji:
Ustawienia prywatności: włączenie lub wyłączenie anonimizacji danych w profilu użytkownika.
Tutaj zmienia się ustawienia zasobów.
W sekcji Kody QR określ informacje umieszczane na wydruku kodu QR.
Jeśli nie potrzebujesz kodów przy zasobach, możesz sterować ich widocznością opcją Ukryj kody QR.
Sekcja Menu zasobów:
Tutaj określasz, czy Portal klienta, czyli karta w profilu klienta, ma być widoczny.
Możesz też wybrać, czy po zalogowaniu klient ma domyślnie widzieć Pulpit, czy Portal klienta jako stronę początkową.
Ostatnie ustawienie określa typy widoków dostępnych w Portalu klienta w profilu klienta.
Możesz wybrać dowolną liczbę widoków z listy. Kolejność ich wybierania odpowiada kolejności widoków w profilu klienta:
Więcej informacji o dostępnych widokach znajdziesz w części dokumentacji dotyczącej klienta, w sekcji „Portal klienta”.
To ustawienie dotyczy zgłoszeń tworzonych z e-maili wysłanych w imieniu innej osoby, na przykład przez funkcję Outlook. Określa, czy jako klient zgłoszenia zostanie przypisany faktyczny nadawca, czy osoba, w której imieniu wysłano wiadomość.
Ustawienia tej karty dotyczą systemu Whistleblower, odrębnego produktu OPGK Software. Ich opis znajduje się w dokumentacji tamtego systemu. Nie są używane w Mint Service Desk.
Tutaj zmienia się ustawienia raportów.
Sekcja Raporty:
- wysyłane do wszystkich odbiorców e-mail,
- wysyłane z uwzględnieniem wyrażenia regularnego adresów domenowych z ustawień globalnych,
- blokowane i niewysyłane.
W tej sekcji możesz przeglądać, tworzyć, edytować i usuwać klientów API Mint Service Desk.
Aby utworzyć klienta API, kliknij przycisk obok wyszukiwania po prawej stronie. Otworzy się formularz wymaganych danych.
Uzupełnij:
Wybierz też dozwolone zakresy, określające zestawy punktów końcowych dostępnych dla klienta API.
Mint Service Desk udostępnia trzy zakresy:
Po wybraniu zakresu zasobów lub zgłoszeń zapisz klienta API przyciskiem .
Przed wykonaniem żądania przygotuj klienta API przyciskiem .
Klient umożliwia komunikację maszyna–maszyna. Za pomocą client_id i client_secret można uwierzytelnić się w MINT i wykonywać żądania.
Zakres określa obszar dostępny integracji przez wygenerowany token.
Po dodaniu zakresów i kliknięciu zostanie wygenerowany sekret klienta. Skopiuj go i zachowaj. Ponowne wygenerowanie sekretu unieważnia poprzedni.
Do pobrania tokenu użyjemy Postmana. Utwórz żądanie POST na adres swojej instancji Mint z końcówką /connect/token, na przykład https://rcmintsd.opgksoftware.com/connect/token.
Uzupełnij cztery pola:
Użyj formatu x-www-form-urlencoded.
Kliknij „Send”, aby otrzymać token.
Skopiuj token. Możesz sprawdzić go pod adresem your_address_to_mint/swagger/index.html.
Kliknij przycisk i wpisz w polu „Bearer your_token”.
Następnie ponownie kliknij przycisk .
Aby sprawdzić token, przejdź do sekcji zgłoszeń i wybierz /api/Tickets/{ticketId}. Zobaczysz przykład odpowiedzi. Kliknij , wpisz identyfikator zgłoszenia w polu ticketid i wykonaj żądanie przyciskiem Execute.
To samo można sprawdzić w Postmanie, wybierając GET i adres page_address/api/Tickets/{ticketId}, na przykład https://rcmintsd.opgksoftware.com/api/Tickets/{ticketId}.
Podczas tworzenia klienta API można wybrać trzeci zakres: mint_api.user_restricted (Require user).
Wymaga to utworzenia użytkownika bota. Żądania wymagające użytkownika będą wykonywane w imieniu tego konta.
Po wybraniu zakresu pojawi się sekcja tworzenia użytkownika bota.
Podaj poprawny adres e-mail, imię i nazwisko. Kliknij przycisk . Otworzy się okno jednorazowo wyświetlanego sekretu.
Sekret jest domyślnie ukryty. Odsłoń go ikoną i zachowaj. Możesz też skopiować go do schowka przyciskiem , a następnie wkleić w wybranym miejscu, na przykład edytorze tekstu.
Sekret jest kluczem zarejestrowanym dla usługi wykonującej wywołania.
Po zachowaniu sekretu kliknij , aby utworzyć klienta API wraz z użytkownikiem bota.
Klienta API można później edytować przyciskiem lub usunąć przyciskiem .
Podczas edycji po prawej stronie znajduje się sekcja sekretów z ich listą.
Przycisk generuje nowy sekret. Skopiuj i zachowaj go tak jak przy tworzeniu bota.
Aby usunąć sekret, najedź na jego pozycję i kliknij pojawiający się przycisk .